18-04-2026, Ω/16:45′
Όταν η πολιτική γίνεται lifestyle: Οι “διάσημοι υποψήφιοι” και η υποτίμηση της κοινωνίας
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται όλο και πιο έντονα ένα φαινόμενο που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα….Η είσοδος προσώπων από τον χώρο της τηλεόρασης, της ψυχαγωγίας και της showbiz στην ενεργό πολιτική.
Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα που θέλουν τη ΝΔ να εξετάζει υποψηφιότητες γνωστών προσώπων, όπως ο Αλιάγας, ο Μπέζος, ο Αργυρός και η Στεφανίδου, χωρίς να υπάρχει ακόμη επίσημη επιβεβαίωση, ανοίγει ξανά μια κρίσιμη συζήτηση.
Είναι η αναγνωρισιμότητα επαρκές προσόν για τη διαχείριση δημόσιων υποθέσεων;
Η απάντηση, όσο κι αν δυσαρεστεί, δεν μπορεί να είναι απλή. Η πολιτική δεν είναι ούτε casting ούτε τηλεοπτικό πάνελ. Είναι πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων, διαχείρισης κρίσεων και λήψης αποφάσεων που επηρεάζουν εκατομμύρια ζωές.
Στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαετίας, μιας χώρας που βίωσε βαθιά οικονομική κρίση, μνημόνια, απορρύθμιση της εργασίας και διαρκή συμπίεση του εισοδήματος, η ουσία της πολιτικής συζήτησης θα έπρεπε να είναι η φτώχεια, η ανεργία, η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, η εκποίηση δημοσίου πλούτου κτλ κτλ κτλ.
Αντί γι’ αυτό, συχνά μετατοπιζόμαστε σε μια πολιτική της εικόνας.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ήδη στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχουν εκλεγεί πρόσωπα με ισχυρή τηλεοπτική παρουσία. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο…αποτελεί στρατηγική επιλογή κομμάτων που επιδιώκουν την άμεση αναγνωρισιμότητα, την εύκολη επικοινωνία με το κοινό και την αποπολιτικοποίηση των πραγματικών ζητημάτων.
Με απλά λόγια, η πολιτική μετατρέπεται σε προϊόν και ο ψηφοφόρος σε καταναλωτή εικόνας. Κοινώς μπανιστιρτζήδες!
Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο τι προσφέρουν αυτοί οι υποψήφιοι. Είναι τι αποσύρεται τελικά από το προσκήνιο…
1) Οι συλλογικές διεκδικήσεις
2) Η πολιτική γνώση
3) Η εμπειρία σε κοινωνικούς αγώνες
Η δημοκρατία, για να λειτουργήσει ουσιαστικά, απαιτεί πολίτες ενημερωμένους και ενεργούς, όχι θεατές! Δεν θέλουμε να δούμε παράσταση!
Η επιλογή “διάσημων υποψηφίων” δεν είναι μόνο επικοινωνιακή, αλλά και πολιτική. Και αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ένα σύστημα την κοινωνία.
Μας αντιλαμβάνονται όχι σαν υποκείμενο που σκέφτεται και διεκδικεί, αλλά σαν κοινό που εντυπωσιάζεται και καταναλώνει.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν “μας κοροϊδεύουν”. Αυτό το ξέρουμε!
Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε μια πολιτική που μας θέλει θεατές αντί για πρωταγωνιστές!
(fb) Μαρίνα Τσώρου
