18-09-2026, Ω/14:35′

«Η ζωή κυλά, παιδί μου. Βρίσκει τον τρόπο και κυλά. Και με θυμώνει αν και ξέρω πως αυτό πρέπει να γίνει. Ανοίγω κάθε μέρα τα παντζούρια, βάζω το φαγητό στη φωτιά, ξεχειλίζει ο καφές στο μπρίκι, ποτίζω τα λουλούδια, γελάω σα να ξεχνιέμαι κλαίω σαν από πάντα.

Ρωτάνε πώς πέρασαν 13 χρόνια. Εγώ θα τους πω… Μάλλον όχι. Τι να πω; Ποιος θα καταλάβει; Κανείς δεν χρειάζεται να καταλάβει γιατί θα σημαίνει ότι το ζει και ο ίδιος. Ρωτάνε και ξαναρωτάνε. Λες και περιγράφεται η απουσία.

Το να ξεσκονίζεις παλιές φωτογραφίες γιατί δεν έχεις καινούργιες. Να κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν το παιδί σου με ρυτίδες και γκρίζα μαλλιά.

……

Να είστε καλά, να παλεύετε. Να κρατάτε τη γροθιά σας ψηλά. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα τα κερδίζουμε. Καλό ξημέρωμα και φως στα σκοτάδια τους. Σας ευχαριστώ».

Γιέ μου, δέν ξέρω ἂν πρέπει μου νὰ σκύβω, νὰ σπαράζω,

γιά πρέπει μου ὄρθια νὰ σταθῶ, νὰ σέ χιλιοδοξάζω.

Πότε τὶς χάρες σου, μιά-μιά, τὶς παίζω κομπολόι,

πότε ξανά, λυγμό-λυγμό, τὶς δένω μοιρολόι.

(fb) Giwrgos Sykas