Πανελλήνια Ένωση Αποστράτων Πυροσβεστικού Σώματος

Π.Ε.Α.Π.Σ.

Μία φιλόξενη κυψέλη για όλους τους συνταξιούχους του Πυροσβεστικού Σώματος και τις οικογένειές τους.

ΓΙΑΤΙ BREXIT (ΕΞΟΔΟΣ) ΚΑΙ ΟΧΙ BREMAIN (ΠΑΡΑΜΟΝΗ);

   Ένα αστικό κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες των γενικευμένων πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται σαν γιατρικό εξόδου από την κρίση από όλες συλλήβδην τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις με σκοπό την εκ νέου κερδοφορία του κεφαλαίου, με αναιμικούς, όμως, δείκτες όσον αφορά στην οικονομική ανάκαμψη από την κρίση και με ορατούς τους κινδύνους για μια νέα κρίση, πρωτίστως ενδιαφέρεται να προασπίσει και να ενισχύσει τα κεφάλαιά του και τους επιχειρηματικούς ομίλους του.   

    Το γεγονός αυτό οξύνει τους ανταγωνισμούς μεταξύ των κρατών και κατά συνέπεια  και τους ανταγωνισμούς των συμμαχιών εντός της Ε.Ε., αποδυναμώνει την τάση ενοποίησης και προκαλεί διαφορετικούς προβληματισμούς ως προς την πορεία των Ευρωζώνης – Ε.Ε.

   Τα ρήγματα  και οι αντιθέσεις στην Ε.Ε και στην Ευρωζώνη μεγαλώνουν. Μέχρι σήμερα είχαμε τη διαίρεση Βορρά – Νότου λόγω των διαφορετικών οικονομικών συνθηκών. Επίσης, τα κράτη του Βίσεγκραντ, (Πολωνία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία), με επικεφαλής την Πολωνία, που διεκδικούν θέση ως μία ακόμη συμμαχία. Σήμερα η Βρετανία που με το δημοψήφισμα αποφάσισε την έξοδο από την Ε.Ε  παρουσιάζει στο εσωτερικό της αντιθέσεις και διχασμό τόσο μεταξύ πόλεων (πχ Λονδίνο) που εκφράστηκαν με υπερψήφιση στο δημοψήφισμα της παραμονής στην Ε.Ε όσο και στη Σκωτία και Ιρλανδία που αποφάσισαν παρόμοια και επιμένουν ακόμη και στην απόσχισή τους από τη Μ. Βρετανία και την παραμονή τους στη Ε.Ε. Δεν είναι τίποτε άλλο από βαθιές αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου στο εσωτερικό των κρατών – μελών.

   Αντιθέσεις, επίσης, έχουμε στη Γερμανία όταν ο Β. Σόιμπλε εναντιώνεται στον Μ. Ντράγκι, ενώ οι Βάιντμαν και Γκάμπριελ τον υπερασπίζονται ή με την ενδυνάμωση του ξενοφοβικού, ευρωσκεπτικιστικού συντηρητικού Afd, (Εναλλακτική για τη Γερμανία) που θέλει επιστροφή στο μάρκο ως νόμισμα, αλλά και παραμονή στην Ε.Ε.

  Αντιθέσεις έχουμε και στην Πολωνία όταν αστικά κόμματα οργάνωσαν τεράστιες διαδηλώσεις υπεράσπισης της Ε.Ε, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση της χώρας δρα περισσότερο εθνικιστικά απέναντι στην Ε.Ε. Και στη Γαλλία υπάρχουν ανάλογες διαιρέσεις, στην Ιταλία και αλλού.

  Υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου που τα συμφέροντά τους δεν εξυπηρετούνται πλέον μέσα στην Ε.Ε. και προσπαθούν να αξιοποιήσουν την οξυμένη δυσαρέσκεια του λαϊκού παράγοντα από τις συνέπειες της κρίσης και να τη διαχειριστούν πολιτικά σε όφελος του κεφαλαίου.

  Το Brexit ενισχύει τέτοιες αντιθέσεις. Οι ηγέτες των ισχυρών κρατών της ΕΕ (Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία) λένε ότι πρέπει να προχωρήσει γρήγορα η έξοδος, προβάλλοντας το ενιαίο των 27 πλέον, προβάλλοντας το «περισσότερη Ευρώπη».

  Τα κράτη του Βίσεγκραντ θέλουν, αντίθετα, αλλαγές χαλάρωσης, «λιγότερη Ευρώπη», δηλαδή ενίσχυση των εθνικών κυβερνήσεων. Για ανάλογο δημοψήφισμα μιλά η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και τα σύμμαχά της κόμματα σε Ολλανδία, Αυστρία, Δανία.

   Στην «Καθημερινή», στις 16/06/2016 αναφερόταν πως το ΔΝΤ στην ΄Εκθεσή του για την Ευρωζώνη «εκτιμά ότι για την τόνωση της ανάπτυξης και την προώθηση της ενοποίησης εντός της Ευρωζώνης απαιτείται ένα πιο ισορροπημένο μείγμα πολιτικής. Τονίζει το γεγονός ότι απαιτείται να αναληφθούν σε κεντρικό επίπεδο πρωτοβουλίες για τη στήριξη της ζήτησης και του καταμερισμού του κινδύνου, προκειμένου να καταστήσουν τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη περισσότερο ελκυστική, τη συνέχιση της χαλαρής νομισματικής πολιτικής και την επιτάχυνση της εξυγίανσης των τραπεζών που θα διευκολύνει την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης». Πλαίσιο που βρίσκει αντίθετη τη Γερμανία. Σ’ αυτό το πλαίσιο βεβαίως προσπαθεί και η ελληνική οικονομία να ανακάμψει, με αβέβαιη αυτήν την προοπτική.

  Η πορεία της Ευρωζώνης – ΕΕ από εδώ και πέρα, όποια και αν είναι, θα εκφράζεται με μεγαλύτερη επιθετικότητα του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και συνταξιούχους, στους λαούς της Ε.Ε, γενικότερα, σε συνδυασμό με ρωγμές στο εσωτερικό του αστικού πολιτικού συστήματος. Το Δ.Ν.Τ στην ΄Εκθεσή του αναφέρει ότι οι εντεινόμενες πολιτικές διαιρέσεις εντός της Ευρωζώνης και ο αυξανόμενος ευρωσκεπτικισμός έχουν αποδυναμώσει τις προοπτικές για την ανάπτυξη συλλογικών δράσεων. Το αποτέλεσμα είναι η Ευρωζώνη να γίνεται ολοένα και πιο ευάλωτη σε μια σειρά από κινδύνους, σε μια εποχή μάλιστα που τα περιθώρια πολιτικών παρεμβάσεων στενεύουν.

   Για το λόγο αυτό οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι πρέπει να έχουν σαν στόχο τη δημιουργία και την αύξηση τέτοιων ρωγμών και αντιθέσεων, τη διεκδίκηση ικανοποίησης των αναγκών τους με απόσπαση κατακτήσεων σε βάρος των επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου, με ανασύνταξη του κινήματος, με λαϊκή συμμαχία για μια άλλη λαϊκή πολιτική.

   Ως γνωστόν, η Ε.Ε. κυριαρχείται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου καθεμιάς χώρας ξεχωριστά, που δεν μπορεί να συμπίπτουν με τα συμφέροντα της άλλης. Οι γερμανικές για παράδειγμα πολυεθνικές ανταγωνίζονται με τις αντίστοιχες γαλλικές και βρετανικές.

     Ο χαρακτήρας  της Ε.Ε  ως διακρατική ένωση του κεφαλαίου που στόχο έχει το αβγάτισμα της κερδοφορίας του, σε βάρος της εργατικής δύναμης αφού, ως γνωστόν, αυτή είναι που παράγει την υπεραξία, δεν είναι δυνατό να αλλάξει ούτε με αλλαγή «νοοτροπίας» ούτε με αλλαγή του μίγματος πολιτικής. Όσο θα διατηρείται τόσο θα φορτώνει και νέα δεινά στους λαούς. Και αυτή η αλήθεια αρχίζει να εκφράζεται με την αύξηση της δυσαρέσκειας των εργατικών λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην Ε.Ε.

Και ας λέει ο πρωθυπουργός μας ότι η Ε,Ε πρέπει να ακολουθήσει. τις «ιδρυτικές της αξίες» και τους «καλούς» της τρόπους. Ας λέει ότι «χρειαζόμαστε άμεσα αλλαγή πορείας, βαθιές δημοκρατικές και προοδευτικές τομές στην Ευρώπη. Αλλαγές αντιλήψεων, νοοτροπιών και τελικά αλλαγές πολιτικών. Για να υψώσουμε ένα φράγμα απέναντι στον ευρωσκεπτικισμό και την ακροδεξιά….Χρειαζόμαστε μια μεγάλη προοδευτική συμμαχία, για να ξαναβρεί η Ευρώπη τη χαμένη της ορμή και τις ιδρυτικές τις αξίες που την έκαναν ξεχωριστή μέσα στον κόσμο: Την προστασία της εργασίας, τη στήριξη του κοινωνικού κράτους, την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων».

Όταν η  καγκελάριος της Γερμανίας, της πιο ισχυρής καπιταλιστικής χώρας στην Ευρώπη, Άγκελα Μέρκελ, με αφορμή την απόφαση για αποχώρηση της Βρετανίας, δεύτερης ισχυρότερης καπιταλιστικής οικονομίας από την Ε.Ε., λέει : «ακόμη κι αν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς για μας, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μια ιδέα ειρήνης. Βλέπουμε όλοι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Η ειρήνη που έχουμε στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι αυτονόητη», μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι οι μεταξύ τους αντιθέσεις μπορεί εύκολα να εναλλάσσονται από την ειρήνη του πειθαναγκασμού σε πολέμους  και συγκρούσεις  για τα δικά τους  και μόνο συμφέροντα.

  Η Ευρωπαϊκή Ένωση  δεν μπορεί να διορθωθεί. Αποτελεί ένα μηχανισμό επίπλαστης ένωσης διαφορετικών κρατικών κεφαλαίων με σκοπό το ξεζούμισμα των εργαζομένων. Πολλές φορές όταν οξύνονται οι αντιθέσεις αντιπαρατίθενται μέχρι φυσικής εξόντωσης. Δεν γίνεται φιλολαϊκή, όπως δεν διορθώνεται και ο καπιταλισμός. Ο λαός πρέπει να απορρίψει νέες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.

   Η δίκαιη αγανάκτηση και διαμαρτυρία ενάντια στην Ε.Ε. είναι ανάγκη να μην εγκλωβιστεί σε διάφορα σχέδια αστικών δυνάμεων τα οποία είτε επιδιώκουν είτε την έξοδο από την Ε.Ε είτε τη νομισματική μόνο έξοδο είτε μια καλύτερη διαχείριση ή διαπραγμάτευση εντός της Ε.Ε, για λογαριασμό πάντα κάποιων τμημάτων του κεφαλαίου. Διέξοδος για το λαό είναι η πάλη για αποδέσμευση από την Ε.Ε. παράλληλα με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την εγκαθίδρυση λαϊκής εξουσίας.

Σάββας Θεοδωρής, Αρχιπύραρχος ε.α., μέλος του Δ.Σ της Π.Ε.Α.Π.Σ

Related Articles

Stay Connected

567ΥποστηρικτέςΚάντε Like

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ