01-01-2026, Ω/15:45′

Φίλες και φίλοι χρόνια πολλά καλή χρονιά με υγεία, χαρά, αγάπη, επιτυχίες πάντα σας εύχομαι από καρδιάς.

Ειρήνη και σύνεση σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, αυτή τη μέρα, πρώτη του νέου χρόνου, θυμάμαι ένα περιστατικό από τότε που ακόμη προσέφερα τίς υπηρεσίες μου στο κοινό σύνολο, υπηρετώντας στο Πυροσβεστικό Σώμα, που πάντα στη θυμιση του βουρκωνουν τα μάτια μου και η καρδιά κτυπά δυνατά από συγκίνηση!

Πρωτοχρονιά κληθηκαμε να μεταβούμε για εξακρίβωση πυρκαγιάς σε διαμέρισμα κάποιας πολυκατοικίας των Αθηνών.

Εγώ ως επικεφαλής  και πλήρωμα δύο ακόμη συνάδελφοι μου.

Όταν φτάσαμε στην ακριβή διεύθυνση, χωρίς καν να προλάβουμε να εξακριβώσουμε το πιθανό συμβάν στο συγκεκριμένο εκείνο διαμέρισμα, ακούμε μία σιγανή τρεμουλιαστή φωνούλα να μας καλεί:

”Εδώ”.

Στο άκουσμα εκείνης της φωνουλας, αντικρυζουμε έναν παππούλη με κάτασπρα μαλλάκια και μπαστουνάκι να μας λέει αργά αργά:

“Περάστε, από εδώ.

Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε αγαπητοί, αλλα μήν ψάχνετε.

Δεν υπάρχει κάτι.

Απλά τηλεφώνησα γιατί ξέρω ότι πάτε παντού σε όποιον σας καλεί, για οτιδήποτε.

Και εγώ ήθελα απλά αυτή τη μέρα, την πρώτη του νέου χρόνου, να πω σε κάποιον χρόνια πολλά, να μου ευχηθεί και εκείνος, να τον κεράσω καί να μιλήσουμε λίγο”.

Καί μαζί με τό κέρασμά του, μας αφηγήθηκε την ιστορία του που μας συγκίνησε τόσο πολύ και θα θυμόμαστε πάντα, ειδικά κάθε Πρωτοχρονιά.

Ήταν Έλληνας μετανάστης,για χρόνια εργαζόμενος σκληρά, και με τήν επιστροφή του στην πατρίδα με την οικογένειά του, είχε γυναίκα και δύο παιδιά, από τροχαίο ατύχημα τους έχασε όλους!

Έκανε χρόνια νά συνέλθει λίγο, χωρίς ποτέ βεβαια να ξεχάσει.

Οι φίλοι, γνωστοί καί ελάχιστοι συγγενείς του όμως, τον ξέχασαν όλοι.

Έμεινε ολομόναχος για χρόνια από τότε, μέχρι σήμερα.

Κανείς δεν του μιλούσε, όλοι του γυρνούσαν την πλατη χωρίς καμμία αιτία.

Όλοι ξένοι γι΄ αυτόν πια.

Ξένος και μόνος στην ίδια του την πατρίδα.

Και όλα αυτά τα χρόνια, ιδίως αυτή τή μέρα, ταχυδρόμουσε ο ίδιος μία κάρτα με ευχές, την έστελνε στο σπιτάκι του, έτσι για να έχει την ψευδαίσθηση ότι κάποιος τον θυμάται.

Όμως αυτή τη χρονιά ένοιωσε την ανάγκη, όπως είπε, να μιλήσει σε κάποιους.

Και αυτοί είμασταν εμείς.

Μας ζήτησε ακόμη μία συγνώμη για την ταλαιπωρία μας, μας κέρασε, μας ευχαρίστησε θερμά, μας ζήτησε να τον αφήσουμε να μας αγκαλιασει, λέγοντάς μας ότι νομίζει ότι αγκαλιάζει τους δικούς του που έχασε, και μας αποχαιρέτησε σκουπίζοντας τά ματάκια του.

Όμως εμείς δεν φύγαμε.

Προσπαθήσαμε να συνέλθουμε, και να κρύψουμε τα δικά μας δάκρυα.

Δικαιολογήσαμε στην υπηρεσία μας την αργοπορημένη επιστροφή μας.

Και φεύγοντας τελικά ύστερα από κάποια ώρα, έδωσε και στούς τρεις μας ως μικρό ενθύμιο από μία μικρή εικονίτσα, που βέβαια όλοι μας την έχουμε ακόμη, ύστερα από πολλά χρονια να μας θυμίζει…

Επικοινωνούσαμε και οι τρείς μαζί του από τότε, για κάποια χρόνια τακτικά, ώσπου μιά άλλη Πρωτοχρονιά, μάθαμε ότι ξαφνικά έφυγε …