16-07-2026, Ω/15:02′
Διάβασα τις δηλώσεις του ηθοποιού Θοδωρή Αθερίδη για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και την Ελληνική Αστυνομία. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι η εξάρθρωση εγκληματικών οργανώσεων και η σύλληψη δολοφόνων είναι επιτυχίες που πρέπει να αναγνωρίζονται. Η κοινωνία χρειάζεται μια αποτελεσματική αστυνομία.
Όμως υπάρχει και η άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν φαίνεται στις τηλεοπτικές δηλώσεις και στα πανηγυρικά δελτία Τύπου. Η Ελλάδα των ανθρώπων που ζουν καθημερινά με τον φόβο, που βλέπουν τη γειτονιά τους να υποβαθμίζεται και αισθάνονται ότι το κράτος εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχουν κάμερες και επικοινωνιακές επιτυχίες.
Κύριε Αθερίδη, πριν απονείμετε εύσημα, σας προσκαλώ να έρθετε μια βόλτα στις Αχαρνές. Ελάτε στην Αυλίζα, στο Καποτά, στον Πλάτωνα, στην Αγια-Σωτήρα. Όχι για μια ολιγόλεπτη επίσκεψη, αλλά για να περπατήσετε στους δρόμους της περιοχής, να μιλήσετε με τους κατοίκους και να ακούσετε τις ιστορίες τους. Να δείτε τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδιά σε μια περιοχή όπου η εγκληματικότητα, η διακίνηση ναρκωτικών και η παραβατικότητα αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα.
Ρωτήστε τους κατοίκους αν αισθάνονται ασφαλείς. Ρωτήστε τους αν πιστεύουν ότι το κράτος είναι πραγματικά παρών. Ρωτήστε τους πόσα χρόνια περιμένουν ουσιαστικές λύσεις και όχι μόνο εξαγγελίες.
Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα προς τη σημερινή κυβέρνηση. Αν μπορεί να εξαρθρώνει μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις, γιατί δεν βλέπουμε την ίδια αποφασιστικότητα απέναντι στα κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών που, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν εδώ και χρόνια οι κάτοικοι, συνεχίζουν να δηλητηριάζουν ολόκληρες γειτονιές; Γιατί περιοχές όπως το Μενίδι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα παραβατικότητας; Οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτιούνται γιατί δεν βλέπουν την ίδια σταθερή παρουσία του κράτους εκεί όπου το πρόβλημα είναι χρόνιο.
Το πρόβλημα, δυστυχώς, δεν έχει ούτε αριστερό ούτε δεξιό χρώμα. Είναι ένα πρόβλημα που διαχρονικά καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Κάθε κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα βάλει τέλος στην ανομία, όμως οι κάτοικοι περιοχών όπως οι Αχαρνές, συνεχίζουν να ζουν την ίδια πραγματικότητα. Αυτό δημιουργεί εύλογη απογοήτευση και δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα συνολικά.
Και κάτι ακόμη. Για τα θύματα της Marfin αξίζει μόνο σεβασμός. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στις οικογένειές τους και πιστεύω ότι η τραγωδία εκείνη δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Οι υπεύθυνοι οφείλουν να λογοδοτούν και η δικαιοσύνη να αποδίδεται.
Όμως η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να περιορίζεται σε μία μόνο υπόθεση. Σήμερα, σε γειτονιές των Αχαρνών, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που χάνονται από τα ναρκωτικά, οικογένειες που ζουν με τον φόβο, παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην παραβατικότητα και πολίτες που αισθάνονται ότι η πολιτεία δεν τους προστατεύει όσο θα έπρεπε. Για αυτούς τους ανθρώπους, η μάχη για την ασφάλεια δεν είναι μια υπόθεση του παρελθόντος· είναι η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης ούτε εργαλείο επικοινωνίας. Δεν μπορεί να παρουσιάζονται μόνο οι επιτυχίες, όταν υπάρχουν γειτονιές που εξακολουθούν να νιώθουν εγκαταλελειμμένες. Η πραγματική επιτυχία δεν είναι να εξαρθρώνονται μόνο ορισμένες οργανώσεις. Η πραγματική επιτυχία είναι να αισθάνεται ασφαλής ο πολίτης σε κάθε γειτονιά της χώρας.
Οι κάτοικοι των Αχαρνών δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο: να εφαρμόζεται ο νόμος για όλους, να προστατεύονται οι οικογένειές τους, να μπορούν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν χωρίς φόβο και να πάψει η εγκληματικότητα να θεωρείται μια κατάσταση με την οποία πρέπει να συμβιβαστούν.
Η ασφάλεια δεν έχει χρώμα. Δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή. Είναι δικαίωμα κάθε πολίτη. Και το κράτος οφείλει να το διασφαλίζει με την ίδια αποφασιστικότητα σε κάθε περιοχή της Ελλάδας, χωρίς εξαιρέσεις.
Μόνο τότε θα μπορούμε όλοι να μιλάμε για πραγματική επιτυχία. Μέχρι τότε, οι πανηγυρισμοί καλό είναι να συνοδεύονται από περισσότερη αυτοκριτική και λιγότερη επικοινωνία, γιατί η πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες δεν αλλάζει με δηλώσεις, αλλά με πράξεις.
Και μέχρι να γίνουν όλα αυτά – μέχρι να εμφανιστεί εκείνος ο τεράστιος υπουργός, ή όποιος θα πάρει την κοινωνικοπολιτική ευθύνη του προβλήματος – , εμείς ας χαιρόμαστε το εργοτάξιο (που τελειωμό δεν έχει) των Αχαρνών, την αντιεγκληματική πολιτική που… υπάρχει(;), τους κυβερνώντες «φίλους» μας που έρχονται για ψηφαλάκια, τους σεσημασμένους που… είναι συνέχεια έξω ξανά και ξανά για τα ίδια ή και άλλα αδικήματα, την «δικαιοσύνη» και τα τεκμήρια της αθωότητας, και πόσα άλλα Θεέ μου…
Μάριε, μικρέ μου φίλε, που με τον άδικο θάνατό σου ξεσήκωσες μια ολόκληρη κοινωνία, θέλω μια χάρη… Φτύσε τους, από κει πάνω, μπας και καταλάβουν ότι πρέπει να φωτιστούν!
(fb) ΕΝΕΡΓΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΧΑΡΝΩΝ /Βασίλης Καρυοφυλλίδης
