Πανελλήνια Ένωση Αποστράτων Πυροσβεστικού Σώματος

Π.Ε.Α.Π.Σ.

Μία φιλόξενη κυψέλη για όλους τους συνταξιούχους του Πυροσβεστικού Σώματος και τις οικογένειές τους.

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ

18-08-2021,Ω/09:00′

Γράφοντας αυτές τις παρακάτω γραμμές, αναρωτιέμαι διαφέρει άραγε η ζωή ενός συνταξιούχου πυροσβέστη από συνταξιούχους άλλων κλάδων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα;

Συγκρίνοντας τις μικτές συντάξεις, κύριες και επικουρικές, με συμπληρωμένα τα 35 ή 40 έτη ασφάλισης, θα μπορούσε κανείς να πει με βεβαιότητα ότι οι απολαβές ενός συνταξιούχου πυροσβέστη δεν μπορούν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες του μέσου όρου των συνταξιούχων του ιδιωτικού τομέα που φτάνουν στα 800 με 1.000 ευρώ ενώ εκείνες του μέσου όρου των πυροσβεστών βρίσκονται στα επίπεδα των 1.000 με 1.300 ευρώ. Στο Δημόσιο, όμως τομέα είναι απολύτως συγκρίσιμες και βεβαίως υπολείπονται κατά πολύ από αυτές των συνταξιούχων των διαφόρων ταμείων ΔΕΚΟ, με μέσο όρο τα 1500 ευρώ (βλ. ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΣΕ, ΕΥΔΑΠ κλπ)

Και όλα αυτά μέ βάση το ν. 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου) και το ν. 4670/2020 (νόμος Βούρτση), που ήρθαν να αντικαταστήσουν το ν.3863/10, με νέα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και κατεδάφιση των συντάξεων από τον τρόπο υπολογισμού τους σε εθνική και ανταποδοτική σύνταξη, με μειώσεις από 20-30% και με τη θέσπιση της έωλης προσωπικής διαφοράς. (40% περίπου κατά μέσο όρο εκτιμούνται και οι μειώσεις συντάξεων στους πυροσβέστες)

Μια σειρά άλλων ρυθμίσεων, όπως για παράδειγμα της κοινωνικής πρόνοιας, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της μη προστασίας της κύριας κατοικίας και των πλειστηριασμών και βεβαίως των ρυθμίσεων με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κατά την περίοδο της πανδημίας, επιδείνωσαν τη βιωτική και υγιειονομική κατάσταση των συνταξιούχων.


 

Και από όλο αυτό το μείγμα των αλλαγών που επιδείνωσαν τη ζωή τους, οι συνταξιούχοι πυροσβέστες, όπως και όλοι οι συνταξιούχοι, δεν ξεχωρίζουν, δέχονται και αυτοί κατ’ αναλογία τα πλήγματα της διαχρονικής αναλγησίας του κράτους με κύρια ευθύνη των κυβερνήσεων από το 2009 μέχρι σήμερα. Βιώνουν τα προβλήματα της ακρίβειας, της ανεργίας στα παιδιά και τα εγγόνια τους, την ανασφάλεια σε περίπτωση ασθένειας, αφού ξέρουν καλά ότι θα πρέπει να βάλουν βαθειά το χέρι στην τσέπη τους και να βάλουν κατά μέρος άλλες βιωτικές υποχρεώσεις, το πρόβλημα της προστασίας της κύριας κατοικίας από πλειστηριασμό.

Βιώνουν τον εγκλεισμό και το φόβο από τη δίχρονη πια επιδημία της covid -19 που δεν λέει να τερματισθεί. Ζουν τις ακροβασίες της κυβέρνησης από τα συνεχή και με κάποια διαλείμματα, lock down με ό,τι αυτό σημαίνει και στα παιδιά τους από το κλείσιμο των μαγαζιών τους ή τη θέση τους σε αναστολές εργασίας με τις πενιχρές αποζημιώσεις που δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες της ζωής τους. Και όλα αυτά για να μην επιβαρυνθεί το “ξεχαρβαλωμένο” σύστημα υγείας αντί της σοβαρής και ικανής ενίσχυσης των υγειονομικών μονάδων (συμπεριλαμβανομένων αυτές με τις κλίνες covid) και του υγειονομικού προσωπικού που χειροκροτείται μεν για το θεαθήναι αλλά δεν ενισχύεται στη λογική του κόστους – οφέλους, κάτι βέβαια που εφαρμόζεται σε όλη την Ε.Ε και στα κράτη που η καπιταλιστική διάρθρωση και ανάπτυξη έχει το πάνω χέρι. Ας θυμηθούμε τις μακάβριες σκηνές επιλογής περίθαλψης σε ασθενείς με νόσηση από την covid 19 λόγω αδυναμίας περίθαλψης από πολλά προηγμένα κράτη της Ε.Ε αλλά και των Η.Π.Α. Ας εστιάσουμε στο σύστημα υγείας μιας μόνο νόσου στη χώρα μας και “όποιον πάρει ο χάρος”!!!

Μια άλλη παράμετρος της θέσης ενός εργαζόμενου στη θέση του συνταξιούχου είναι το …παραμύθι του “ελεύθερου χρόνου” αφού λογικά εξαλείφεται το ωράριο εργασίας.

Ο συνταξιούχος είναι παντός καιρού. Η φύλαξη των εγγονιών λόγω εργασίας των παιδιών του έχει γίνει αποκλειστική φροντίδα, αφού η κρατική πρόνοια απουσιάζει και τα κριτήρια βρεφονηπιακού και σχολικού περιβάλλοντος όχι μόνο φύλαξης αλλά και δημιουργικής απασχόλησης, όπου υπάρχουν, είναι δυσπρόσιτα. Η εξυπηρέτηση στην αγορά των προιόντων διαβίωσης και της πληρωμής των όποιων υποχρεώσεων είναι καθημερινότητα.

Οι συνταξιούχοι πυροσβέστες με ανησυχία βλέπουν τις τελευταίες εξελίξεις που προωθούνται στα ασφαλιστικό ζήτημα με τις επικουρικές συντάξεις, αφού ένιωσαν στο πετσί τους τον οδοστρωτήρα του νέου αναδιανεμητικού συστήματος του ν. Κατρούγκαλου και Βρούτση με την αυξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και το διαχωρισμό σε εθνική και ανταποδοτική σύνταξη. Και που έζησαν και ζουν την κοροιδία της μη επιστροφής των “κλεμένων” συντάξεών τους που παρόλες τις αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων ΣτΕ και Ελ.Συν., συνεχίζουν να κρατούνται και να μην αποδίδονται. Βλέπουν να εφαρμόζεται κατά γράμμα η περιβόητη έκθεση Πισσαρίδη και ανησυχούν, παρ’όλες τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι για τους ήδη συνταξιούχους δεν θα υπαρξει καμιά αλλαγή και περικοπή στις συντάξεις τους. Το νέο νομοσχέδιο που “τέθηκε σε διαβούλευση” προβλέπει στην ουσία την ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων μέσα από την εφαρμογή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος. Έτσι με άλλα λόγια η επικουρική σύνταξη μετατρέπεται σε “επένδυση” και οι ασφαλισμενοι σε “επενδυτές” χωρίς την εγγύηση του Κράτους πέρα από την επιστροφή των εισφορών των εργαζομένων. Κατά τα άλλα οι δηλώσεις ότι “το νέο σύστημα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερες συντάξεις για τους νέους συνταξιούχους” και ανυπόστατες είναι και αποτελούν εμπαιγμό αφού είναι γνωστό ότι οι επενδύσεις των εργαζομένων μπορεί να γίνουν “στάχτη” πλην όμως εργαλείο τσάμπα χρηματοδότησης των διάφορων επιχειρηματικών ομίλων.

Συνάδελφοι απαιτείται αγωνιστική κινητοποίηση. Ολοι μας θα πρέπει να σταθμίσουμε τι μέλλον προβλέπεται για μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Θα πρέπει από τη θεση του συνταξιούχου να μην επιτρέψουμε την “κατρακύλα” σε νέες απώλειες και να αφήσουμε παρακαταθήκη αγώνα για τις επόμενες γενιές.

Για μια κοινωνική ασφάλιση αντάξια του κόπου μιας ολόκληρης ζωής.

Σάββας Θεοδωρής, Αντιστράτηγος ΠΣ ε.α

Related Articles

Stay Connected

567ΥποστηρικτέςΚάντε Like

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ