Πανελλήνια Ένωση Αποστράτων Πυροσβεστικού Σώματος

Π.Ε.Α.Π.Σ.

Μία φιλόξενη κυψέλη για όλους τους συνταξιούχους του Πυροσβεστικού Σώματος και τις οικογένειές τους.

Επιστολή του Ιωάννη Θ. Ζάχου, Αξιωματικού του Πυροσβεστικού Σώματος και σχόλια.

Μας στάλθηκε στην Ένωσή μας από τον εν ενεργεία Πύραρχο  Ιωάννη Θ. Ζάχο. Αποτελεί  κείμενο που εκφράζει τις απόψεις του γράφοντος και για λόγους δεοντολογίας δημοσιεύεται, όπως παρακάτω:

Τα κουρέλια των μαυρογιαλούρων «τραγουδάνε» ακόμα

” Ήταν παραμονές των εκλογών του Ιουνίου 2012, όταν ο κος Δένδιας, μετέπειτα Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης, επισκέφτηκε με όλη την κουστωδία των πολιτευτών της Κέρκυρας, τη Διοίκηση Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Κέρκυρας στα πλαίσια της προεκλογικής τους καμπάνιας. Υπενθυμίστηκε ότι και στις εκλογές του Μάρτη 2004, αν και βασικό προεκλογικό σύνθημα του κόμματός τους ήταν η επανίδρυση του Κράτους, αυτό παρέμεινε γράμμα κενό κι ότι η εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης παραμένει το μεγάλο ζητούμενο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Σε ότι αφορά το Πυροσβεστικό Σώμα (ΠΣ), είχε επισημανθεί η έλλειψη αξιοκρατίας στις κρίσεις και προαγωγές των αξιωματικών αλλά και o άδικος κι εν πολλοίς αντισυνταγματικός και ανηθίκως νόμιμος χαρακτήρας των κριτηρίων μεταθέσεων. Στα συμπεράσματα της επίσκεψης όλοι συμφώνησαν στην ανάγκη επανακαθορισμού των προτεραιοτήτων για αλλαγή και εξάλειψη αυτών των φαινομένων. Στη συνέχεια, τα παραγόμενα αποτελέσματα της πολιτικής απραξίας και ανοχής, ως αρμόδιου θεσμικού παράγοντα, αντανακλούν στη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος συμπεριφορών, νοοτροπίας και λειτουργίας του
ΠΣ, στα πλαίσια: ανάπτυξης των πελατειακών σχέσεων, της ρουσφετολογικής συνδιαλλαγής, της συνδικαλιστοκρατίας, της ασυδοσίας, προκλητικής προστασίας, προώθησης ημετέρων, κλπ.

Προς επιβεβαίωση ή διάψευση, τίθεται η φερόμενη αποστροφή του για το επίπεδο ανωτάτων και ανωτέρων αξιωματικών, κατά την προσπάθεια ανεύρεσης κατάλληλων ατόμων για τη στελέχωση επιτελικών θέσεων του ΠΣ, ότι: «δεν έχω συνομιλητές» και: «κανείς από αυτούς που προάγαμε δεν είναι ικανός να καλύψει τη θέση;» Σε ότι αφορά το μεταρρυθμιστικό του έργο με την περιβόητη αναδιάρθρωση των Σωμάτων Ασφαλείας, αυτό ολοκληρώθηκε με το Ν. 4249 /2014 που εισήγαγε, κι απ’ ότι φαίνεται ο διάδοχός του δεν εκτιμά ιδιαίτερα.

Εν ολίγοις συνεχίστηκε ο θεσμικός κι αξιακός κατήφορος, που την τελευταία τουλάχιστον 15ετία εισήχθηκε ελέω της πάλαι ποτέ επελαύνουσας νεοφιλελεύθερης εκσυγχρονιστικής λαίλαπας, εκπροσωπούμενης σε πολιτικό επίπεδο από μια θλιβερή υπουργική καρικατούρα, με πρώτο μέλημα να δίνει διαπιστευτήρια στον εκάστοτε Αμερικανό πρέσβη, για τη διασφάλιση της πολιτικής του καριέρας. Σε υπηρεσιακό δε επίπεδο, η επιλογή Αρχηγού ΠΣ αμοραλιστικών προδιαγραφών, άνευ προστιθέμενης υπηρεσιακής και κοινωνικής αξίας, υπήρξε καταλυτική για τη μετέπειτα αρνητική πορεία και εξέλιξη του ΠΣ, ως προς τη λειτουργία των θεσμών, την ανάδειξη και ανοχή αηθών συμπεριφορών κ.λπ.

   Επί εποχής των μιντιακών αυτών κατασκευασμάτων, επιβλήθηκε ο εργασιακός μεσαίωνας που στο ΠΣ άρχισε νωρίς, κυρίως από το 1998 κι εντεύθεν, με την ανάληψη της δασοπυρόσβεσης από το ΠΣ και εντατικοποιήθηκε τα επόμενα χρόνια με τα τραγικά αποτελέσματα απώλειας πολλών συναδέλφων, διατελούντων εν υπηρεσία, αναδεικνύοντας τη συνδικαλιστική αδράνεια και ανεπάρκεια για την προάσπιση θεσμοθετημένων εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτά αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα εκφυλισμού του ΠΣ και μετασχηματισμό του, από φορέα υπηρέτησης της πολιτείας στα πλαίσια της αποστολής του, σε εργαλείο υπηρέτησης πολιτικών υποκείμενων, στα πλαίσια της πελατειακής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και της εξυπηρέτησης της κρατικοδίαιτης ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, με τον τρόπο που το ΠΣ νομοθέτησε ή/και οι συντεχνίες υποδεικνύουν να νομοθετεί, ιδίως στον τομέα της προληπτικής πυροπροστασίας. Τότε καθιερώθηκε το δόγμα: «τα γαλόνια των αξιωματικών είναι κρεμασμένα στα πεύκα».

Έκτοτε, η πλειονότητα αυτών υποκριτικά ενστερνιζόμενη κι εκβιαστικά αποδεχόμενη το νέο αξίωμα, ασθμαίνουσα τρέχει να τα «φτάσει», αψηφώντας κινδύνους που αγνοούνται ένεκα βουλιμικής μωροφιλοδοξίας ή/και άγνοιας εκτίμησης καταστάσεων επικινδυνότητας ένεκα επαγγελματικής ανεπάρκειας. Στο τέλος της προσπάθειας «ξυπνάνε» και συνειδητοποιούν την απώλεια του εαυτού τους, της αξιοπρέπειάς τους, της κοινωνικής, οικογενειακής και προσωπικής τους ζωής, επιδιδόμενοι σε ένα άσκοπο κυνήγι μαγισσών, του οποίου τη ματαιότητα όλοι αντιλαμβάνονται όταν πλέον τερματίζεται η σταδιοδρομία τους, αλλά κανένας εν ενεργεία δεν είχε το ψυχικό σθένος, όχι μόνο να αντιδράσει, αλλά ούτε καν να διατυπώσει αντίθετη της επικρατούσας άποψη.

Βασικός μοχλός στην κατεύθυνση αυτή, ακόμα και στον αστερισμό των αποικιοκρατικών μνημονίων, αναδεικνύεται ο ελεγχόμενος κυβερνητικός συνδικαλισμός, αφού τα προκρινόμενα στη στελέχωση άτομα χαλαρής συνείδησης, κομματικά υποταγμένα, εύκολα χειραγωγούνται. Δεν είναι τυχαίο ότι από καταβολής του συνδικαλισμού στο ΠΣ, πρωταγωνιστούν τα ίδια άτομα, εναλλασσόμενα στους ρόλους και συνδιαλλασόμενα με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Ούτε είναι τυχαίο, ότι η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση των πυροσβεστών η ΠΟΕΥΠΣ, είναι παντελώς απούσα, έχοντας συνειδητά εκχωρήσει το ρόλο της στην ΕΑΠΣ. Η δε φυσική ηγεσία, διαχρονικά, έρμαιο κομματικής και συνδικαλιστικής επιλογής, διατελεί σε κατάσταση αυτισμού μη έχοντας επίγνωση ούτε της προσωρινότητας ούτε της πραγματικότητας. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός της αποπομπής Αρχηγού, διατελέσαντα και συνδικαλιστή, που σε υπηρεσιακό συμβούλιο εξέτασης αιτήσεων αποσπάσεων, όταν εκφράστηκαν αντιρρήσεις λόγω αποδυνάμωσης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών σε περίπτωση ικανοποίησης αιτημάτων, εκστόμισε το αμίμητο για Αρχηγό: «γι’ αυτό μας έχουν εδώ, για να εξυπηρετούμε» (!).

Αρχηγικές μαριονέττες, που αξίωναν ομοφωνία της γνώμης υπηρεσιακών παραγόντων σε εισηγήσεις προς την φυσική και πολιτική ηγεσία ή σε αποφάσεις συλλογικών οργάνων, επικαλούμενοι την υπουργική επιθυμία. Έτσι τους θέλει το «σύστημα» που τους διόρισε κι έτσι αντιλαμβάνονται το θεσμικό τους ρόλο. Άλλως πώς, διαπλεκόμενοι παράγοντες της δικαστικής λειτουργίας, θα μπορούν να μιλάνε για «παραπλανηθέντες» υπουργούς. Αυτό επιβεβαιώνει η διαπίστωση του καθηγητή Ναπ. Μαραβέγια, κατά τη σύντομη θητεία του ως υπηρεσιακού Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, πριν τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2012, ότι η δημόσια διοίκηση υφίσταται για να υπηρετεί τον υπουργό.

Αντιλαμβάνεται κανένας πως οι γυμνοσάλιαγκες και βαστάζοι διαδρομιστές, ταγοί του υπηρεσιακού καθήκοντος, διαγκωνίζονταν για την απόσπαση της υπουργικής εύνοιας. Εν τέλει, η αναλωσιμότητα των Αρχηγών επιτάσσει την απόρριψή τους ως στυμμένες λεμονόκουπες, είτε γιατί οι ίδιοι ενδεχομένως, και σπανίως σε κρίση αξιοπρέπειας, αντιλαμβάνονται τον μη συνάδοντα με τη θεσμική τους ιδιότητα ρόλο, είτε αποπέμπονται: ως εξιλαστήρια θύματα για εξευμενισμό της κοινής γνώμης, ως μέσο διαχείρισης τυχόν πολιτικού κόστους ή, εφόσον αυτό εξυπηρετεί μεγαλεπήβολα σχέδια, ως το μέσο διάνοιξης του δρόμου που θα διευκολύνει πρωτίστως τη βαθμολογική ανέλιξη συνδικαλιστικών παραγόντων, παρατρεχάμενων χειροκροτητών και κομματικών γκρουπούσκουλων που βρίσκονται σε κατάλληλους βαθμούς.

Αναμφισβήτητα, τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΣ είναι μακράν κάθε άλλου, τα υπηρεσιακά εκείνα στελέχη υψίστης επαγγελματικής επάρκειας, επιτελικής και διοικητικής πείρας και ικανότητας και οι πλέον άξιοι(;) για την κατ’ επιλογή προαγωγή τους στους επόμενους βαθμούς. Έτσι εξηγείται και η ταχεία βαθμολογική εξέλιξή τους σε ελάχιστο χρόνο και η κάλυψη καίριων και νευραλγικών θέσεων στον διοικητικό μηχανισμό του ΠΣ. Καμία σημασία δεν έχει αν στην επετηρίδα των αξιωματικών, υπολείπονταν άλλων καμιά σαρανταριά και πλέον θέσεις. Για τα δεδομένα της διαπλεκόμενης τριτοκοσμικής ελληνικής μπανανίας, είναι φυσικό, ο αντιπρόεδρος του συνδικαλιστικού φορέα της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος (ΕΑΠΣ), να είναι ταυτόχρονα διευθυντής(;) της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Πόρων, αφού η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού διά της ρουσφετολογικής του εξυπηρέτησης, είναι καθοριστικός παράγοντας για τη διασφάλιση της επανεκλογής ή/και της τήρησης της «γραμμής» που θα δοθεί.

Είναι φυσικό, ο υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων και εκπρόσωπος τύπου(;) του ΠΣ, να είναι και συνδικαλιστικός υπεύθυνος κινητοποιήσεων, δηλ. οργάνωσης συγκεντρώσεων, διαδηλώσεων, πορειών κ.λπ. των εργαζομένων που εκπροσωπεί. Διαχρονικά δε επιδεικνύουν σκανδαλώδη επιλεκτική προτίμηση στις Πυροσβεστικές Σχολές, φυτώριο γαρ εν δυνάμει ημετέρων νέων εκλογέων κι εύσχημος τρόπος προσπόρισης οικονομικού οφέλους, οριζόμενοι είτε ως διοικητικό είτε ως εκπαιδευτικό ή διδακτικό προσωπικό. Δεν είναι όμως αχάριστοι, το αντίτιμο των πάσης φύσεως παροχών τους, εξαργυρώνεται με την τήρηση της απαρέγκλιτα πάγιας τακτικής τους, ώστε να μην δημιουργούν προσκόμματα και εμπόδια στη φίλα διακείμενη πολιτική ηγεσία. Δεν προέβαλαν ούτε καν την προσχηματική αντίσταση, αποτολμώντας έστω μια τυπική προσφυγή, όλα αυτά τα χρόνια του μνημονιακού αρμαγεδώνα, όπως έπραξαν άλλοι ομοειδείς συνδικαλιστικοί φορείς των ΕΔ και ΣΑ.

Αποδέκτες «παραπόνων» συντεχνιακών φορέων που επιτυγχάνουν και χρησιμοποιούν το ΠΣ ως μέσο εξυπηρέτησης ίδιων συμφερόντων, ακόμα και με θεσμική κάλυψη ή/και άτυπη ενίσχυση της επαγγελματικής ή εμπορικής τους δραστηριότητας. Προστάτες πάσης φύσης επίορκων αξιωματικών για παραπτώματα που δύνανται να επισύρουν ανώτερες πειθαρχικές ποινές, ή διαμεσολαβητές ευνοϊκής μεταχείρισής τους, αρκεί να ανήκουν στο στενό Club προστατευομένων ψηφοφόρων. Υπάρχουν βέβαια και οι περιφερειακοί συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, τα «ντόπερμαν» περιφρούρησης της κλίκας και ελέγχου των αξιωματικών, διά ρουσφετολογικών παροχών όπως: τη διαμεσολάβηση για την ικανοποίηση αιτημάτων μεταθέσεων, αποσπάσεων, τοποθετήσεων σε καίριες θέσεις, κάλυψη πειθαρχικών παραπτωμάτων κ.λπ., αλλά και δια εκφοβιστικών απειλών σε περιπτώσεις: διαφοροποίησης, επίκρισης πεπραγμένων συνδικαλιστών, μη ψήφισης των εκλεκτών στις αρχαιρεσίες κ.λπ.

Με αφορμή την απρόσμενη, λόγω «επιτυχημένης» (μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης δομών και λειτουργίας του ΠΣ) αντιπυρικής περιόδου 2013, αντικατάσταση-αποπομπή Αρχηγού, ο πρόεδρος της ΕΑΠΣ δήλωνε ότι: «η αλλαγή του Αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος, λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της αντιπυρικής περιόδου, σαφώς και αναδεικνύει για πολλοστή φορά το ξεπερασμένο του θεσμικού πλαισίου των κρίσεων και προαγωγών των Αξιωματικών του Πυροσβεστικού Σώματος». (sic!) Είναι όμως το ίδιο θεσμικό πλαίσιο που εξασφάλισε και προσδοκούν να εξασφαλίζει τη δική τους και των αρεστών του περιβάλλοντός τους, προαγωγή που δεν δικαιούνται. Υποκριτικά το καταγγέλλουν, αλλά σκοπίμως, καμία εκ μέρους τους ουσιαστική παρέμβαση δεν έγινε εδώ και είκοσι δύο (22) χρόνια στη βάση μιας δίκαιας και αξιοκρατικής αναθεώρησης.

Ομοίως, ότι: «Ο απερχόμενος Αρχηγός, εξασφάλισε πέρα από τα υπόλοιπα, σε μεγάλο βαθμό την συναίνεση στο εσωτερικό του Π.Σ. έχοντας σε προτεραιότητα την εργασιακή ειρήνη και την προάσπιση των δικαιωμάτων του πυροσβεστικού προσωπικού»(sic!). Σε μια εποχή γενικότερης ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, εγκωμιάζουν την επίτευξη εργασιακής ειρήνης από τον συγκεκριμένο κι όχι λόγω της επιτηδευμένης, συνδιοικούσας συνδικαλιστικής αδράνειας. Υπάρχει επίγνωση των αμφίβολων ικανοτήτων του «απερχόμενου», εντέλει και κατά υπουργική διαπίστωση, που συγκυριακά επιλέχθηκε ως απόλυτα ελεγχόμενος, προκειμένου να εξυπηρετούνται μεθοδευμένα, προσωπικά ωμά και χυδαία συμφέροντα. Στη βάση συνδικαλιστικών διαπιστώσεων-δηλώσεων αναδεικνύονται οι παθογένειες του συστήματος, όπως: «η ολοκλήρωση των τακτικών μεταθέσεων των Αξιωματικών του ΠΣ για το 2014, για άλλη μια φορά ανέδειξε τις αδυναμίες και το αναχρονιστικό του θεσμικού πλαισίου του συστήματος που κλείνει πλέον αισίως 18 έτη. Στα «τρωτά» του συστήματος και φέτος περιλαμβάνεται η χωρίς κανόνες, ελέω «ηγεσίας», κατανομή των θέσεων των Αξιωματικών ανά την χώρα, που αποτελεί και το εναρκτήριο λάκτισμα για το άδικο εν συνεχεία των μεταθέσεων»(sic!).

Συμπερασματικά τεκμαίρεται η αφ’ εαυτού αποδοχή της αναποτελεσματικότητάς τους, αφού τόσα χρόνια, σκοπίμως δεν επιδίωξαν την αναθεώρηση του αναχρονιστικού θεσμικού πλαισίου. Ο θεσμός των κρίσεων των αξιωματικών κατά γενική ομολογία είναι παρωχημένος, αλλά δεν τον ακουμπάνε αφού αποτελεί το ιδανικό εργαλείο χειραγώγησης των αξιωματικών και προώθησης εαυτών και ημετέρων. Ας αναλογιστεί κάποιος ποια είναι τα κριτήρια των προαγωγών:

Πρωτίστως η κομματική προσήλωση και η εύνοια των συνδικαλιστών εφόσον τους «περνάει» και δεν έχουν περιέλθει στη δυσμένεια του συστήματος, ιδιαίτερα τώρα στον αστερισμό των μνημονίων. Δευτερευόντως η προσωπική άποψη και ο τοπικισμός του Αρχηγού, στο βαθμό που το επιτρέπουν αυτοί που τον ανέδειξαν, γιατί έχει να εξοφλήσει τα γραμμάτια της υποστήριξής του. Ακόμη, το ενδιαφέρον υψηλών εκκλησιαστικών κύκλων, κ.λπ. Αρκεί να πληροίς μια προϋπόθεση κι ας εκκρεμεί η διερεύνηση σοβαρών πειθαρχικών παραπτωμάτων εις βάρος σου ή είσαι και υπόδικος, προκειμένου να προαχθείς, να τύχεις ευνοϊκής μεταχείρισης σε δικαιούμενη μετάθεση ή/και να την αποφύγεις. Κάποιο αξιοπρεπές «κορόιδο», που θα του χρυσώσουν το χάπι ως πλέον αξιόλογο για την κάλυψη της «νευραλγικής» αυτής θέσης, θα βρεθεί να σε αντικαταστήσει.

Είναι γνωστό ότι ο στενός εναγκαλισμός και έλεγχος του συνδικαλιστικού κινήματος από τους κομματικούς μηχανισμούς, κυρίως των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας, αυξάνει την τάση διαπλοκής και διαφθοράς. Στη λαϊκή παροιμία «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», αποκρυσταλλώνεται πλήρως η διαπλεκόμενη σχέση υπηρεσιακών, συνδικαλιστικών και πολιτικών παραγόντων.

Την ευθύνη όμως διαπαιδαγώγησης των κοινωνιών έχουν αυτοί που άρχουν. Η συμπεριφορά και δράση μανδαρίνων της δημόσιας διοίκησης και συνδικαλιστικής καμαρίλας, εκδηλώνεται ανάλογα με τις πολιτικές επιλογές κυβερνητικών κομματανθρώπων, που ανέχονται, επιτρέπουν ή/και καθορίζουν τα όρια και τον τρόπο λειτουργίας τους, των οποίων πράξεις ή παραλείψεις ενίοτε άπτονται διατάξεων του Ποινικού Κώδικα και πειθαρχικού δικαίου. Ανεπάγγελτα κομματικά στελέχη μπορεί να μην εκλέγονται, ανταμείβονται όμως, διοριζόμενοι σε θέσεις γενικών γραμματειών υπουργείων, υψηλές διευθυντικές θέσεις φορέων και οργανισμών του Δημοσίου, κ.λπ. Γι’ αυτούς δεν προέχει η υπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος με την ορθολογική στελέχωση του κράτους, αλλά η αποπληρωμή πολιτικών γραμματίων στο όνομα της ψήφου και στόχο, πρωτίστως την προσωπική επανεκλογή και την επικράτηση του ημετέρου κόμματος.
Για την κατάντια και κακοδαιμονία όμως του τόπου, εντέχνως «φροντίζουν» οι επονομαζόμενοι «κοινοτικοί εταίροι» και «σύμμαχοι» της ευρωπαϊκής και ατλαντικής λυκοσυμμαχίας.

Ο μοναδικός επιβαλλόμενος όρος στον ελληνικό λαό, αν ενδιαφέρονταν ειλικρινά για την ευημερία και τη δήθεν διάσωσή του, στα πλαίσια της αλληλέγγυας και ισότιμης σχέσης του κατ’ ευφημισμόν «ευρωπαϊκού κεκτημένου», έπρεπε να περιέχει τη ρήτρα απαλλαγής του από το άθλιο πολιτικό κατεστημένο, τα γυαλιστερά καλοπληρωμένα τίποτα και τις παρασιτικές ασημαντότητες σε όλες τις δομές της δημόσιας διοίκησης. Όμως ο δανεισμός ενός κράτους ήδη χρεοκοπημένου, διευκόλυνε τα μακροπρόθεσμα σχέδιά τους να το ισοπεδώσουν εξασφαλίζοντας τεράστια κέρδη και να το μετατρέψουν τελικά σε προτεκτοράτο τους, έχοντας διασφαλίσει την απόλυτη υποταγή των εγχώριων κλεπτοκρατών, δια της διαφθοράς τους, την οποία τους υπενθυμίζουν όταν χρειαστεί. Σίγουρα διαθέτουν μεγάλο ψηφιακό αρχείο καταγραφής οικονομικών και ροζ σκανδάλων (αυτά συνήθως πάνε μαζί) και οτιδήποτε άλλου μπορεί να αποτελέσει στοιχείο εκβιασμού. Γνώριζαν όμως καλά το ποιόν της πολιτικής ελίτ που δάνειζαν.

Τους πληροφορούσαν οι προμηθευτές, όπως αυτοί της Siemens και άλλοι εγχώριοι πράκτορές τους, μιζολάτρες, κλεπτομανείς. Ευτυχώς υπάρχουν κι εξαιρέσεις που, για τη διατήρηση της ελπίδας, ανθίστανται. Σχετικά, ο έγκυρος αρθρογράφος-καθηγητής Χρ. Γιανναράς σημειώνει στην εφημερίδα «Καθημερινή» (25.5.2014): «Οι δανειστές και οι Ευρωπαίοι Ηγέτες αποκλείεται ν’ αγνοούσαν την έκταση λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος και των δανείων στην κομματοκρατούμενη Ελλάδα, τους Επώνυμους και διεθνώς διασυρμένους, που με νομικό εφεύρημα την έγκαιρη “παραγραφή” (πιο πρόστυχο τέχνασμα δεν μπορούσε να διανοηθεί πολιτικό σύστημα) οι λωποδύτες πολιτικοί κατέκλεβαν τη Χώρα και προχωρούσαν στη διαπλοκή με κλέφτες εργολήπτες, προμηθευτές του Δημοσίου, εκδότες, καναλάρχες» (sic).

Ποια είναι η «ποιότητα» των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που ταύτισαν την επιβίωση και την κυριαρχία τους με τη μετατροπή της Ελλάδας σε αγγλοσαξονικό προτεκτοράτο και τώρα σε γερμανικό, περιγράφεται εξαιρετικά σε έκθεση που συνέταξε το 1947 προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τρούμαν ο επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής, Paul Α. Porter: «Εδώ δεν υπάρχει κράτος! Υπάρχει μόνο μία ιεραρχία πολιτικών, ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Μοναδική τους έννοια, η κατάκτηση της εξουσίας. Στόχος τους είναι να χρησιμοποιήσουν την ξένη βοήθεια για τη διαιώνιση των προνομίων μιας μικρής κλίκας που έχει την έδρα της στην πλατεία Κολωνακίου…….» (sic). Αποτελεί ιστορικό παράδοξο το πώς: οι δοσίλογοι, ταγματασφαλίτες και μαυραγορίτες, κομπραδόροι της κατοχής, στη συνέχεια ευδοκίμησαν σε καίριους τομείς του κοινωνικού και δημόσιου βίου.

Δεν υπάρχει προηγούμενο στην νεώτερη ιστορία, όπου το πολιτικό προσωπικό επιδεικνύει τέτοιο εκδικητικό μένος και σαδισμό απέναντι στον απλό λαό και τόσο ενδοτισμό στα όρια της απόλυτης δουλικής ευπείθειας και γλοιώδους υποτέλειας, προκειμένου να διατηρήσει την κυριαρχία του με οποιοδήποτε τίμημα. Αναμφίβολα, αυτή η πολιτικοοικονομική ελίτ αποτελεί την ύβρη της ελληνικότητας, ο δε αυτοπροβαλλόμενος πατριωτισμός (καταφύγιο πολιτικών απατεώνων), δήθεν για τη σωτηρία της χώρας, το συγκεκαλυμμένο προσωπείο του δωσιλογισμού, της ψευτιάς, αλητείας και παλιανθρωπιάς.

Σχολιασμός από το Σάββα Θεοδωρή, Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. της Π.Ε.Α.Π.Σ.

Φίλε Γιάννη.

Η αστική τάξη και τα στηρίγματά της τόσο στο πολιτικό προσωπικό όσο και στις δομές του “αστικού Κράτους”, του δικού τους κράτους δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν αμερόληπτα και αξιοκρατικά, όπως εσύ εννοείς, χωρίς στελέχωση της εμπιστοσύνης τους που να προωθεί τα συμφέροντά τους.

Απορώ γιατί θεωρείς ότι δεν έγινε “επανίδρυση του Κράτους”; Ακόμη και οι δομές που διατηρούσαν κάποια ψήγματα κατ΄ επίφασης “σοσιαλισμού” από την παραχώρηση κάποιων ανταλλαγμάτων από την αστική τάξη επί σοσιαλδημοκρατίας της δεκαετίας του ΄80 τείνουν να γίνουν παρελθόν και έχουν βιαίως ανακαταληφθεί. [ Βλ. εκπαίδευση ολοταχώς προς πλήρη ιδιωτικοποίηση, “κοινωνικές” πολιτικές και πόροι πετσοκομμένες/-οι έως ανύπαρκτοι, άγρια φορολογία στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και απαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο {το ναυτιλιακό δε αν θέλει!!! δίνει, χωρίς να έχει υποχρέωση φόρου παρά τη φοροδοτική του ικανότητα}, κοινωνική ασφάλιση στο απόσπασμα, ιδιωτικοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης με βαθιά το χέρι στην τσέπη, περαιτέρω φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων με παροχή μισθών / ημερομισθίων πείνας, απολύσεις και καμιά προστασία στους ανέργους, ξεσπιτώματα και δημεύσεις περιουσιών για σωρευμένα χρέη …κλπ…κλπ]

Και σε τελευταία ανάλυση, ρε Γιάννη, τι ήθελες να πει ο κάθε υπουργός που “ανήκει” και “προστατεύει” το σύστημα από κακοτοπιές, όπως και εσύ διαπιστώνεις: – Ψέματα!!! Ναι αυτό είναι το φάρμακο που με κάποια δόση “ταξίματος” ή μικροεξυπηρέτησης, ρουσφετιού κοινώς, ή “προσδοκία ανέλιξης ένεκα κομματικής ένταξης”, έχει βάλει στο χέρι την πλειοψηφία των αξιωματικών των Σ.Α και Ε.Δ. Κατ΄ επέκταση “θεσμικός και αξιακός” κατήφορος δεν υπήρξε. Απλά συνεχίσθηκε η υποστήριξη των θεσμών και εκείνου του πολιτικού προσωπικού που θα διατηρούσε και θα διαιώνιζε την κυριαρχία της αστικής τάξης, σπλάχνο της οποίας είναι και η κυβέρνηση.

Όσο δε αφορά στους αξιωματικούς που στην προσπάθειά τους να ανέλθουν στα ύπατα αξιώματα και κάποτε …μένουν από βενζίνη, ποτέ δε βγάζουν τέτοια συμπεράσματα που λες ούτε “συνειδητοποιούν ότι επιδόθηκαν σε άσκοπο κυνήγι μαγισσών” ούτε ότι έχασαν την αξιοπρέπεια που ποτέ δεν είχαν, γιατί είχαν σαν αξία τους το χαμαιλεοντισμό και ακολουθούσαν πιστά το δόγμα “ο θάνατός σου , η ζωή μου”. Απλά, αναθεματίζουν τον /τους δείνα ότι τους προσπέρασαν άδικα και συνειδητοποιούν ότι τσάμπα πάει “η κομματικότητά” τους, η στήριξη που έδιναν στο καθεστώς (κυβέρνηση), ο εργατοπατερίστικος και κρατικός συνδικαλισμός τους όταν πρόκειται για συνδικαλιστές που δίνουν “γην και ύδωρ” και βάζουν πλάτη στην κυβερνητική πολιτική. Ότι κακώς το κόμμα τους προήγαγε σε θέσεις “στρατηγών” ανεπαρκείς και υποδεέστερους από αυτούς. Μοναχά, δηλαδή, μια πικρία ή και απομάκρυνση ενεργούς στήριξης του κόμματος που στήριζαν μέχρι να βρουν και πάλι κοντινό πολιτικό χώρο πελατειακής στήριξής τους σε κάθε μορφής ρουσφετάκια.

Φίλε Γιάννη, θα πρέπει να σου θυμίσω ότι “εξυπηρέτηση δημόσιου συμφέροντος”, “ορθολογική στελέχωση του Κράτους”, “έγκριτοι δημοσιογράφοι”,”ποιότητα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ” δεν είναι εκφράσεις παντός καιρού (με γενική σημασιολογία) αλλά με βαθύ πολιτικό και ταξικό συμβολισμό. Αλήθεια η “εξυπηρέτηση δημόσιου συμφέροντος” είναι ισοδύναμη εννοιολογικά με την “εξυπηρέτηση του λαϊκού συμφέροντος”; Η “ορθολογική στελέχωση του Κράτους” είναι ισοδύναμη εννοιολογικά με τη “λαοκρατία”; Οι “έγκριτοι δημοσιογράφοι” στηρίζουν τα λαϊκά συμφέροντα; Η “ποιότητα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ” είναι ισοδύναμη με τη γνήσια λαϊκή βούληση;

Το ερώτημα, λοιπόν,για κάθε στέλεχος, εν προκειμένω του Π.Σ, είναι με ποιανού το μέρος τάσσονται; Με το λαό ή με την αστική τάξη; Από την απάντηση αυτή ανάλογη θα είναι και η ανέλιξή τους στην ιεραρχία του Σώματος, ανεξάρτητα από αξία ή περγαμηνές αφού θα ήταν οξύμωρο και εν τέλει παράλογο να προωθηθεί κάποιος στην ηγεσία κάποιου μηχανισμού του αστικού κράτους όντας κατήγορός του.

Επίσης, επειδή ο Πρόεδρος της Ε.Α.Π.Σ., Πύραρχος Ιωάννης Σταμούλης σχολίασε στο facebook την παραπάνω επιστολή, παραθέτω αυτή κάνοντας κάποια σχόλια, όχι για να δημιουργήσω εντυπώσεις, αλλά επειδή στο συνδικαλιστικό χώρο, στην ενέργεια , έδρασα και έχω πλήρη επίγνωση των τεκταινομένων.

“Σήμερα από την άνεση του καναπέ και τον ήρεμο καθημερινό βίο της ειδικής ανευ ευθυνών και κόπων θέση, στήνεις ωραίο παραμυθάκι με ωραίους πιασάρικους δράκους:
Βάζεις στο μπλέντερ λίγο άγνωστη πιπεράτη ιστορία παρασκηνίων στυλ «είπε – δήλωσε». Ανακατεύεις επαρκή δόση αντισυνδικαλιστικού λόγου, εξαιρετικά επίκαιρο λόγω αντίστοιχων τροκανών πρωτοβουλιών εναντίον του συνδικαλισμού.
Αφού ανακατεύσεις, προσθέτεις όχι λίγο – λίγο, γιατί θες να λασπώσεις, τα πιασάρικα ημετέρων, συνδιαλλαγής, ρουσφετιών.
Το μείγμα το περιχύνεις με κατάλληλη ανατρεπτική φρασεολογία, δανεισμένη από το μακρινό επέκεινα.
Προς το τέλος ρίχνεις μερικά αναθέματα σε πολιτικούς και φυσικούς ηγήτορες, είναι και must και ακίνδυνο.
Προς της τελικής ετοιμασίας ρίχνεις και τρεις –τέσσερις επώνυμους στόχους, από αυτούς που επειδή είναι μπροστά και στο ξέφωτο είναι ευκολάκι και έτοιμο το ηρωικό και χαρμόσυνο μπροσουράκι – άλλοθι.
Άλλωστε ως γνωστόν, όταν είσαι ασφαλισμένος, βλέπεις και το πολιτικό κλίμα να αλλάζει, μπορείς να πεις και κανένα τέτοιο όμορφο για να βρεθείς ηρωόπουλο, ατσαλάκωτο και δη άφθαρτο την ώρα της αλλαγής.”

( Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα www.bloko.gr )

ΣΧΟΛΙΟ

Πρόεδρε, να συγχωρείς το Γιάννη Ζάχο που σήμερα διαπίστωσε κάτι που υπήρχε σ΄ όλη την ιστορική διαδρομή στα μέλη του προεδρείου του Δ.Σ της Ε.Α.Π.Σ αλλά και της Π.Ο.Ε.Υ.Π.Σ : τη στενή αλληλοεπικάλυψη του ρόλου των υπηρεσιακών παραγόντων και συνδικαλιστών σε τέτοιο βαθμό, μέχρι ακόμα και στο σημείο του εναγκαλισμού της εξουσίας και της υπαγόρευσης της βούλησής τους στον εκάστοτε αρχηγό. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε, να θυμηθούμε αλήστου μνήμης συνδικαλιστή, που τον περίμεναν οι “στρατηγοί” για να συνεδριάσουν; Είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς ότι η πλειοψηφία των διευθυντών της πάλαι ποτέ κραταιάς Διεύθυνσης Προσωπικού ήταν συνδικαλιστές και μάλιστα “κυβερνητικοί”; Αδικείται, λοιπόν, με την επιστολή του Γ. Ζάχου ο σημερινός Δντής της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Πόρων ; Γιατί η μόνη του διαφορά με τους προηγούμενους Δντές στη Δνση προσωπικού (προήχθη ως Αρχιπύραρχος), είναι ότι φέρνει ένα βαθμό παραπάνω από όλους τους προηγούμενους (προήχθη ως Αρχιπύραρχος), ότι προσπέρασε πολλούς αρχαιότερους μεταξύ των οποίων και αυτόν (Γ.Ζ.) που ήταν μόλις …πενήντα περίπου θέσεις μπροστά του, πιθανώς ως bonus για τη συνδικαλιστική του δράση και ότι τοποθετήθηκε εκεί, όντας συνδικαλιστής, εκπαραθυρώνοντας και εξορίζοντας τον προηγούμενο. Τώρα τι να πει κανείς και για το φίλο μου Πρόεδρο της ΕΑΠΣ ως προς την ανταπάντηση. Θλιβερή, εξυπνακίστικη,προκλητική; Συνήθως δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Πρωτοτυπία (;;;) συνδικαλιστή και μάλιστα του Προέδρου να λέει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Γ. Ζάχος είναι και …βολεμένος. Ντροπή σου πρόεδρε!!! Είσαστε ομοιόβαθμοι και από την επετηρίδα και από τις θέσεις ανάληψης υπηρεσίας του καθένα, οποιοσδήποτε , έστω και με μειωμένη αντίληψη, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Πάντως η κριτική απαντιέται με επιχειρήματα και όχι με ευφυολογίες που απευθύνονται μόνο σε άτομα που “τρώνε κουτόχορτο”. Φτάσαμε στο σημείο παλιότερα επί Ν. Διαμαντή η ΕΑΠΣ να είναι υπέρμαχη της δημιουργίας επαγγελματικών ταμείων και σήμερα συνδικαλιστές να προσφεύγουν σε αναλογιστικές μελέτες για την “κατασκευή επαγγελματικού επικουρικού ταμείου” και την κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα του κράτους, αθωώνοντας την κυβερνητική πολιτική που πότε με το χρηματιστήριο, πότε με τα δομημένα ομόλογα και τις μετοχές, πότε με το PSI, πότε με τους εποχικούς και πενταετείς, καταλήστεψαν και διέλυσαν τα ταμεία μας και σήμερα προσπαθούν να απεμπολήσουν και κάθε οικονομική στήριξη. Τα συγχωνεύουν δε στο ΕΤΕΑ και έχουν βαλθεί βήμα – βήμα να τα καταργήσουν. Φτάσαμε στο σημείο να ρίχνουμε κάποιες άσφαιρες τουφεκιές στον αέρα για τη μη εφαρμογή της “υγιεινής και ασφάλειας” στο Π.Σ., αντί να είναι προμετωπίδα των αγώνων μας και να θρηνούμε διαρκώς θύματα. Φτάσαμε στο σημείο να αθωώνουμε τον εν πολλοίς άδικο και καταχρηστικό χαρακτήρα του “πειθαρχικού δικαίου”, τις απαρχαιωμένες και σκόπιμα εγκαταλελειμμένες διατάξεις περί κρίσεων και προαγωγών, για να εφαρμόζονται κατά το δοκούν από τους κάθε φορά καθεστωτικούς και να οριοθετούνται οι νεοπροαχθέντες ως όργανα πιστής τήρησης και εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής. Και επειδή στην πράξη νευραλγικές θέσεις κατέχονται από συνδικαλιστές που εμφορούνται στην πράξη από την τήρηση και εφαρμογή του κυβερνητικού συνδικαλισμού και απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης, νομοτελειακά θα εφαρμόζουν στο διηνεκές κατά γράμμα τις κυβερνητικές επιλογές. Εκτός και αν αλλάξουν οι διαθέσεις όλων εκείνων που στηρίζουν με τη ψήφο τους αυτή τη νοσηρή και κατ΄επίφαση συνδικαλιστική κατάσταση και συνταχθούν με το υπόλοιπο αγωνιζόμενο λαϊκό κίνημα.

Related Articles

Stay Connected

567ΥποστηρικτέςΚάντε Like

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ