20-07-2025, Ω/18:10′
51 χρόνια της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο
Πριν 51 χρόνια εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και εκτοπισμένους.
Μέχρι και σήμερα συνεχίζεται η κατοχή του 37% της Κύπρου.
Η μαύρη επέτειος των 51 χρόνων της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο στιγματίζεται από τον αρνητικό και επικίνδυνο ρόλο που έπαιξαν διαχρονικά και μέχρι σήμερα στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος τόσο οι ΗΠΑ, η Αγγλία, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ όσο και οι αστικές τάξεις Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου.
Με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης την 11/2/1959 και του Λονδίνου την 19/2/1959, η Κύπρος μπήκε υπό τριμερή συγκυριαρχία (Βρετανική – Ελληνική – Τουρκική)
Οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες τρία κράτη γίνονταν εγγυητές της ανεξαρτησίας μιας άλλης χώρας, δεν μπορούσε να αποτελέσει έναν μόνιμο συμβιβασμό. Για, το λόγο αυτό, μετά από μια ολιγόχρονη ανάπαυλα, ακολούθησε νέα φάση όξυνσης των εσωτερικών και εξωτερικών αντιθέσεων στην Κύπρο.
Ακολούθησε σαν συνέπεια των παραπάνω, το χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο και η εισβολή του τουρκικού στρατού.
Η ύπαρξη στην Κύπρο δύο κοινοτήτων, της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής, αποτέλεσε τη βάση για την αιτιολόγηση και υλοποίηση των στόχων των δύο αντίπαλων αστικών τάξεων (ελληνικός εθνικισμός από τη μια και τουρκικός επεκτατισμός από την άλλη)
Η Μεγάλη Βρετανία εκμεταλλευόμενη τη σχέση της ως εγγυήτρια δύναμη, διασφάλισε τα συμφέροντά της, εγκαθιστώντας και δύο στρατιωτικές βάσεις στο νησί. Στην ανάμιξη στα εσωτερικά της Κύπρου από τη Μ. Βρετανία προστέθηκε και αυτή των ΗΠΑ.
Τα σχέδια που τέθηκαν στο τραπέζι οδηγούσαν αντικειμενικά και αναπόφευκτα στη διχοτόμηση της Κύπρου και ουσιαστικά στη διπλή ένωση των κυπριακών εδαφών με την Ελλάδα και την Τουρκία.
Η δικτατορία των συνταγματαρχών τάχθηκε αρχικά υπέρ μιας σύντομης επίλυσης του Κυπριακού μέσω της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, στη βάση της μη δεσμευτικής συμφωνίας των υπουργών Εξωτερικών των δύο κρατών (1966).
Οι χούντα των συνταγματαρχών έκρινε ότι η συγκεκριμένη πρόταση εξασφάλιζε και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή, αφού ουσιαστικά θα μετέτρεπε την Κύπρο σε ΝΑΤΟικό έδαφος.
Μετά όμως, την αντίδραση του τουρκικού κράτους, την απειλή πολεμικής σύγκρουσης και την αποστασιοποίηση των ΗΠΑ, στα ηγετικά της κλιμάκια αναπτύχθηκαν δύο διαφορετικές τάσεις: Την πρώτη, αυτή της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, εξέφραζε κυρίως ο Παπαδόπουλος ενώ υπέρ μιας δυναμικής επίλυσης συνέχισε να τάσσεται μια ομάδα πραξικοπηματιών υπό τον Ιωαννίδη. Ύστερα από την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη, το χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο, την απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου και τον διορισμό του χουντικού Σαμψών ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δόθηκε η ιδανική αφορμή για την επέμβαση της Τουρκίας. Οι τουρκικές επιδιώξεις για την Κύπρο ολοκληρώθηκαν με την εισβολή και κατοχή, με τον «Αττίλα 1» και τον «Αττίλα 2», τον Ιούλη και τον Αύγουστο του 1974 αντίστοιχα.
Μετά την εισβολή, η Τουρκία εξέφραζε πάγια τη θέση της Δικοινοτικής – Διζωνικής Ομοσπονδίας και πέτυχε να περιληφθεί η θέση αυτή στα υλικά των συνομιλιών, ως βάση, για διχοτομική, συνομοσπονδιακή λύση, δύο κρατών.
Το 1983 ανακηρύχθηκε η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και το ψευδοκράτος προσπάθησε να δημιουργήσει τετελεσμένα και η θέση της Δικοινοτικής – Διζωνικής Ομοσπονδίας, μετατράπηκε στη συνέχεια σε θέση αρχής και θεμέλιο της λύσης για το Κυπριακό.
Σε αυτά τα 51 χρόνια επιδιώχθηκε από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., η νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής και κατοχής, με την κατάθεση του «σχεδίου Ανάν» πριν 20 χρόνια.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα στην Ελλάδα, πλην ΚΚΕ, τάχθηκαν υπέρ του «σχεδίου Ανάν» στη σύσκεψη υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Το ΟΧΙ του κυπριακού λαού σε δημοψήφισμα τον Απρίλη του 2004, ανέτρεψε την προώθηση του Σχεδίου Ανάν.
Σήμερα, βρίσκουν ξανά έδαφος οι επικίνδυνες θέσεις, που διαιωνίζουν τις συνέπειες της εισβολής με τη συζήτηση «δύο συνιστώντων κρατών», που συνιστούν συνομοσπονδιακή, διχοτομική λύση και αποτελούν και προσπάθεια για αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της Κύπρου στους ανταγωνισμούς, στις αντιθέσεις και τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων και της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας.
Το κυπριακό πρόβλημα είναι διεθνές πρόβλημα, εισβολής και κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Ο διεθνής χαρακτήρας του προκύπτει και από τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Συνηγορούμε υπέρ της αποχώρησης των κατοχικών και όλων των άλλων ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και βάσεων από την Κύπρο, υποστηρίζουμε την παύση του εποικισμού, το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους με την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων εποίκων.
Κύπρος Ενιαία, Ανεξάρτητη, με μία και μόνη Κυριαρχία, μία Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες. ( Ενιαία κρατική συγκρότηση, δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή όλων των κατοίκων του νησιού χωρίς όρους και δεσμεύσεις, εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις, σεβασμός στο δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, στη μόρφωση και στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις).
