02-02-2026, Ω/18:16′

Η ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

“Όταν η πολιτική υποχωρεί σε επιχειρηματικά συμφέροντα, τότε η κοινωνία αιμορραγεί είτε σε ασφάλεια είτε σε εισόδημα, είτε με αίμα”

Στον σύγχρονο δημόσιο διάλογο, η πολιτική συχνά παρουσιάζεται ως μια άσκηση ισορροπίας ανάμεσα σε αριθμούς και δείκτες. Ωστόσο, για εμάς που υπηρετήσαμε και υπηρετούμε στο Πυροσβεστικό Σώμα, η πολιτική δεν είναι θεωρία· είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε στο πεδίο. Η παραδοχή είναι σκληρή αλλά αδιαμφισβήτητη: Όταν η πολιτική υποχωρεί έναντι των επιχειρηματικών συμφερόντων, τότε η κοινωνία αιμορραγεί – είτε με αίμα, είτε με εισόδημα, είτε με ασφάλεια.

Αυτή η υποχώρηση δεν είναι μια στιγμιαία αστοχία, αλλά μια συστηματική μετατόπιση του κέντρου βάρους από το «δημόσιο όφελος» στο «ιδιωτικό κέρδος».

Πρώτο θύμα η ασφάλεια 

Η πρώτη πληγή αφορά την ασφάλεια. Η προστασία του φυσικού πλούτου και της ανθρώπινης ζωής απαιτεί αυστηρούς κανόνες και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Όταν όμως η νομοθεσία εργαλειοποιείται για να διευκολύνει επενδυτικά σχέδια, η ασφάλεια καθίσταται διαπραγματεύσιμο είδος. Το Άρθρο 117, παρ. 3 του Συντάγματος, που ορίζει την υποχρεωτική αναδάσωση των καμένων εκτάσεων, έρχεται συχνά σε σύγκρουση με διατάξεις όπως αυτές του Ν. 998/1979.

Η πρόσφατη τάση να επιτρέπονται παρεκκλίσεις για έργα «υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος» (ΑΠΕ, μεταλλεία κ.α.) σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις, δημιουργεί ένα τοπίο ανασφάλειας. Για τον εργαζόμενο του Π.Σ., αυτό μεταφράζεται σε αυξημένο επιχειρησιακό φόρτο σε περιοχές όπου η ανθρώπινη παρέμβαση αλλοιώνει τη φυσική θωράκιση του εδάφους, αφήνοντας την κοινωνία εκτεθειμένη σε πλημμύρες και πυρκαγιές που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί.

Η Οικονομική Αιμορραγία του Πολίτη

Η δεύτερη μορφή αιμορραγίας εντοπίζεται στο εισόδημα. Η αποδυνάμωση των ρυθμιστικών μηχανισμών του κράτους επιτρέπει τη δημιουργία ολιγοπωλιακών καταστάσεων σε κρίσιμους τομείς, όπως η ενέργεια και τα καύσιμα. Ο ένστολος, ο χαμηλόμισθος και ο συνταξιούχος βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να εξανεμίζεται, την ώρα που ο δημόσιος πλούτος παραχωρείται με όρους που σπανίως επιστρέφουν ανταποδοτικά στην κοινωνία. Όταν η πολιτική αρνείται να παρέμβει στην αγορά για να προστατεύσει τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, η φτώχεια μετατρέπεται σε μια άλλη μορφή αργής, καθημερινής καταστροφής.

Το Τίμημα σε Αίμα: Η Κατάληξη της Απαξίωσης

Η πιο οδυνηρή πληγή είναι, αναμφίβολα, η αιμορραγία σε αίμα. Είναι το τελικό στάδιο μιας πορείας όπου οι δημόσιες υποδομές αντιμετωπίζονται ως «βαρίδια» και η υποχρηματοδότηση των σωμάτων ασφαλείας ως «δημοσιονομική πειθαρχία». Όταν οι επενδύσεις σε μέσα, τεχνολογία και προσωπικό καθυστερούν ή υποκαθίστανται από επικοινωνιακά τεχνάσματα, το κόστος πληρώνεται στο πεδίο.

Κάθε τραγωδία σε εθνικές οδούς, σιδηροδρόμους ή δασικά οικοσυστήματα φέρει τη σφραγίδα αυτής της πολιτικής υποχώρησης. Οι ένστολοι γνωρίζουμε καλά ότι η έλλειψη πρόληψης και η απαξίωση των δομών δεν είναι απλώς διοικητικές αποφάσεις, αλλά επιλογές που αργά ή γρήγορα θα ζητήσουν το βαρύτερο δυνατό τίμημα.

Η Ώρα της Ευθύνης

Η κοινωνία δεν αιμορραγεί τυχαία· αιμορραγεί γιατί οι θεσμικές αρτηρίες που θα έπρεπε να την τροφοδοτούν με ασφάλεια και δικαιοσύνη έχουν φράξει από τα στενά συμφέροντα. Ως μέλη της Π.Ε.Α.Π.Σ. και ως στελέχη ενός Σώματος που βρίσκεται σε διαρκή επαφή με την ανθρώπινη αγωνία, έχουμε χρέος να αναδεικνύουμε αυτές τις αλήθειες. Η διεκδίκηση ενός κράτους που θέτει τον άνθρωπο πάνω από το κέρδος δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση επιβίωσης.

Γιάννης Μαντής, Αντιστράτηγος ΠΣ ε.α.