Πανελλήνια Ένωση Αποστράτων Πυροσβεστικού Σώματος

Π.Ε.Α.Π.Σ.

Μία φιλόξενη κυψέλη για όλους τους συνταξιούχους του Πυροσβεστικού Σώματος και τις οικογένειές τους.

ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ

14-05-2024, Ω/18:20΄

Ας ανέβουμε πάνω στην Ήπειρο, στη Δωδώνη με το μαντείο της… Η Ελλοπία , η Ήπειρος δηλαδή, ήταν μια περιοχή με λιβάδια, πρόβατα, βόδια και περιβόλια. Πλούσια και όμορφη. Κάπου στα βόρεια σύνορά της βρισκόταν μια Δρυς που την διάλεξε ο Δίας για καταφύγιό του. Μυστηριώδεις φωνές από θροΐσματα φύλλων και από το κελάρυσμα μιας πηγής έδιναν συμβουλές και καλές υποδείξεις σε όσους ήθελαν να μάθουν από το Δία για τις υποθέσεις τους.

Κι έτσι γεννήθηκε η Δωδώνη!

Ωραίο το μέρος, στους πρόποδες του Τομάρου, σε μια κοιλάδα πλούσια, πράσινη, γεμάτη νερά, διαλέχτηκε από τους ανθρώπους σαν «εξοχική παραμονή του θεού τους».

Αυτό συνέβη στα προϊστορικά χρόνια.

Μαζί με τον Δία, στη Δωδώνη λάτρευαν και μια γυναίκα του, τη Διώνη. Τα παλιά νομίσματα της Ηπείρου την έχουν χαραγμένη επάνω. Η Διώνη ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος κι ίσως μάνα της Αφροδίτης. Έγινε, λοιπόν, το μαντείο τους εκεί, πλάϊ στην ιερά δρυ, ήτανε και μια πηγή, σβήνανε μέσα τις δάδες, κι από τον ήχο του σβησίματος του νερού που κύλαγε, έβγαιναν οι χρησμοί.

Κι επειδή το μαγαζί όλο και μεγάλωνε, ήθελε και πολύ προσωπικό. Έτσι προσέλαβε προσωπικό, ιερείς που λεγόντουσαν Σελλοί, Ελλοί και Τόμουροι… Ο αρχηγός τους λεγόταν Ναΐαρχος (άρχων ναού). Να, λοιπόν, που οι Σελλοί και οι Ελλοί, μας φέρνουν κοντά στο όνομα Σελλάς, Ελλάς…

Τούτοι οι ιερείς, ήταν στο στυλ των Ινδών γιόγκι. Ασκητές, αδύνατοι, λιτόφαγοι και φουκαράδες. Κοιμόντουσταν κατά γης, δεν πλένανε ποτέ τα πόδια τους, τους απαγορευόταν ακόμα και ο έρωτας. Και χωρίς να μας κακοφαίνεται, οι πρώτοι Χριστιανοί μοναχοί κι οι δικοί μας οι ορθόδοξοι, δεν ξεμακρύνανε πολύ σε τρόπο ζωής και… καθαριότητα , από τους Σελλούς και τους Ελλούς της Δωδώνης. Ο Όμηρος τους λέει (βρωμοπόδαρους), χαμαιευνούς (που ξαπλώνουνε χάμου) και το όνομα Ελλοί ίσως να προέρχεται από την Ελλοπία, αυτή την περιοχή της Ηπείρου.

Μαζί με τους ιερείς, υπήρχαν και ιέρειες, οι Πελειάδες… Απόγονοι της σκλάβας που πουλήθηκε από τους Φοίνικες, οι Πελειάδες μιλούσαν μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε κανένας, γλουτίζανε σαν περιστέρια κι έτσι πήραν το όνομα, γιατί πελειάς θα πει περιστέρα.

Τρεις τον αριθμό ήταν οι Πυθίες του Μαντείου και ζούσαν το ίδιο ασκητικά με τους ιερείς του. Αργότερα, όταν ξέχασαν τα Αιγυπτιακά των Θηβών μίλησαν τη γλώσσα του τόπου δηλαδή ελληνικά.

Ας πούμε τώρα ότι ένας πιστός, ξεκινούσε από τον τόπο του ποδαράτος, σιγά-σιγά κι έφτανε στο Μαντείο της Δωδώνης.

Καλημέρα σας, καλώς ορίσατε, πούθ΄ έρχεστε κουμπάρε;

Από την Κόρινθο.

Πώς πάνε τα κόζα εκεί;

Από σταφίδα και λάδι καλά. Από πολιτικά και φόρους βράστε τα. Μπορείτε να μου ρίξετε ένα μικρό χρησμό;

Βεβαίως. Τι πουλάει το μαγαζί; Είδη ψαρικής; Αέρα πουλάμε.

(Κοιτάγανε και το ταγάρι του)!

Φέρατε τίποτις ή στο τζάμπα;

Ε όχι και τζάμπα…

Διότι τζάμπα δεν σου διαβάζουνε μήτε τρισάγιο. Και να μας συμπαθάτε αλλά έχουμε και έξοδα.

Τα πιάνανε μπροστά, ως και σήμερον, έπινε η Πελειάδα λίγο νεράκι από την πηγή του Διός κι έπιανε το μουρμουρητό. «Ο Ζευς ήταν, είναι και θα είναι… (Νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν… Δηλαδή για να λέμε αλήθεια κατά τι έχουμε αλλάξει εμείς οι άνθρωποι);

Και μετά του κοπανάγανε το χρησμό. Οι χρησμοί ήταν πέντε κατηγοριών αναλόγως του αναθήματος εις τον Θεόν… Σήμερα άμα πας να βαφτίσεις παιδί σε ρωτάνε: «Θέλετε βαφτίσια πρώτης κατηγορίας ή τρίτης κοντά στην πόρτα να πλευριτώσει ο μπάσταρδος πούρχεται να τον κάνουνε Χριστιανό με δυο κι εξήντα;

Φίλες και φίλοι,

το μαντείο της Δωδώνης στον καιρό του ήταν πολύ διάσημο, στα πέρατα του κόσμου. Το κατάκλεψαν οι Αιτωλοί (219 π.χ). Αργότερα ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος το κατήργησε. Το έκανε χριστιανική εκκλησία, αντί Δίας Ιησούς Χριστός, έκανε τη Διώνη Παναγία, το Ναϊρχο τον έκανε «επίσκοπο Δωδώνης», τη δρυ την έκοψε ένας ληστής Αλβανός που λεγόταν Άρκης.

Οι εποχές αλλάζουν, το ίδιο και οι άνθρωποι, ακόμα κι οι θεοί τους που «εξυπηρετούν» τις νέες ανάγκες τους και καλύπτουν τις νέες συνθήκες και αιτήματα, κάποτε επιτακτικά. Οι παλιές τελετουργίες και λατρείες και κυρίως τα σύμβολά τους, όμως, επιζούν από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά, στις νέες μονοθεϊστικές θρησκείες.

Ακόμα κι η επιστήμη ψάχνει το Σωματίδιο του θεού!

Σας εύχομαι μια θαυμαστή εβδομάδα!

Βάσω Δενδροπούλου

(Συμπεριλαμβάνονται αποσπάσματα από την «Ελληνική Μυθολογία» του αξεπέραστου στο χιούμορ, Νίκου Τσιφόρου)

Related Articles

Stay Connected

567ΥποστηρικτέςΚάντε Like

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ