31-12-2025, Ω/13:45′
Σαν σήμερα 31 Δεκέμβρη του 1958 στην Κούβα, ο πρόεδρος της χώρας, Φουλχένθιο Μπατίστα, φορτώνει οπως οπως σε ένα αεροπλάνο, ότι υπήρχε στα κρατικά θησαυροφυλάκια της Κούβας, και φεύγει απ τη χώρα…
Να τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ την αρχή.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει την Κούβα και η κατάσταση είναι έκρυθμη.Κυβερνήσεις πέφτουν και αναλαμβάνουν υπηρεσιακές και το τέλμα βαθαίνει.
Κάπου τότε μια ομάδα απο λοχίες του στρατού, αρχίζει να αποκτά επαφές με την πρεσβεία (όλοι ξέρουμε ποια πρεσβεία) και φτιάχνουν μια ομάδα, με φιλοδοξία τους να βελτιώσουν τις συνθήκες στο στρατό.
Αργότερα αυτή η ομάδα ονομάστηκε “χούντα των οκτώ”. Ένας απο τους οκτώ ήταν ο Φουλχένθιο Μπατίστα, ένας καραβανάς του κερατά. Όμως ήταν φιλόδοξος και είχε και την πρεσβεία με το μέρος του. Λίγο το χεις; Οι λοχίες, λοιπόν, αφού έχουν καταφέρει να πάρουν κομμάτι του στρατού με το μέρος τους, κάνουν πραξικόπημα και καταλαμβάνουν την εξουσία στα 1933.
Ο Μπατίστα που είναι ο πιο δυναμικός απ’ τους οκτώ, αρπάζει την ευκαιρία και δίνει προαγωγή στον εαυτό του και από λοχίας γίνεται συνταγματάρχης και αυτοδιορίζεται αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων.
Έβρισκε διάφορους μπροστινούς να κάνουν τους προέδρους αλλά αυτός είχε το κουμάντο. Στα 1940 κάνει τον εαυτό του πρόεδρο της Κούβας.Ο παγκόσμιος πόλεμος όμως ανακατεύει τα πάντα και ο Μπατίστα φεύγει για τις ΗΠΑ για σιγουριά. Όταν ηρεμούν τα πράγματα επιστρέφει στο νησί και αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος.
Κάποια στιγμή ψωνίστηκε τόσο, που νόμιζε ότι όντως ο λαός τον λατρεύει και πάει στις εκλογές. Η κατραπακιά ερχόταν με φόρα, όμως το πήρε χαμπάρι και έκανε ότι είχε μάθει να κάνει, δλδ πάλι πραξικόπημα….”Αφού δε με βγάζετε με εκλογές θα βγω μόνος μου με το ζόρι” τον φαντάζομαι να σκέφτεται…
Χούντα και μάλιστα σκληρή
Αναστέλλει το δικαίωμα στην απεργία και πολλές ακόμα ελευθερίες και δίνει σχεδόν ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε Αμερικάνους κεφαλαιούχους. Έφτασε στο σημείο στα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ να κατέχουν το 90% των κουβανικών ορυχείων, το 80% των δημόσιων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, το 50% των σιδηροδρόμων τους, το 40% της παραγωγής ζάχαρης και το 25% των τραπεζικών καταθέσεων – περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια συνολικά.
Εκτός αυτού, η Αβάνα έγινε κέντρο της αμερικανικής μαφίας. Πορνεία, ναρκωτικά και τζόγος, είχαν την τιμητική τους. Γράφει μια αμερικανική αναφορά: Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Αβάνα χρησίμευε ως «μια ηδονική παιδική χαρά για την ελίτ του κόσμου», παράγοντας σημαντικά κέρδη από τυχερά παιχνίδια, πορνεία και ναρκωτικά για την αμερικανική μαφία, τους διεφθαρμένους αξιωματούχους επιβολής του νόμου και τους πολιτικά εκλεγμένους φίλους τους.
Ο ιστορικός Louis Perez, γράφει: «η Αβάνα ήταν τότε αυτό που έγινε μετα το Λας Βέγκας». Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 η Αβάνα είχε 270 οίκους ανοχής. Επιπλέον, τα ναρκωτικά, είτε μαριχουάνα είτε κοκαΐνη, ήταν τόσο άφθονα εκείνη την εποχή που ένα αμερικανικό περιοδικό το 1950 διακήρυττε:”Τα ναρκωτικά δεν είναι πιο δύσκολο να τα αποκτήσεις στην Κούβα από ένα σφηνάκι ρούμι….”
Ο θεατρικός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ περιέγραψε την Κούβα του Μπατίστα ως: «απελπιστικά διεφθαρμένη, παιδική χαρά της Μαφίας και μπορντέλο για Αμερικανούς και άλλους ξένους».
Στο μεταξύ, κάποιοι διαφωνούντες εκτελούνταν μέσα στους δρόμους με συνοπτικές διαδικασίες. Οι φοιτητικές εξεγέρσεις καταπνίγονταν στο αίμα. Η λογοκρισία στα μέσα ενημέρωσης έγινε αυστηρότερη ενώ δημιουργήθηκε και μια μυστική αστυνομία για την καταστολή των Κομμουνιστικών δραστηριοτήτων. Αυτοί βάφτιζαν κομμουνιστή όποιον ήθελαν και τα βασανιστήρια, οι δημόσιες εκτελέσεις και οι δολοφονίες απ το επίσημο κράτος, έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Μέχρι τα 1959 αυτοί οι νεκροί υπολογίζονται σε 20.000 ψυχές.
Είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
Απ’ τα 1956, ο Φιντέλ Κάστρο, είχε φτάσει κρυφά στο νησί. Γύριζε και ξεσήκωνε τους χωρικούς σε όλη την ύπαιθρο, οι οποίοι τάσσονταν μαζί του, βλέποντας το χάλι που είχε ρίξει την πατρίδα αυτός ο ανεκδιήγητος υπάλληλος της μαφίας.
Στα 1958 το ποτάμι δε γύριζε πίσω. Σαν σήμερα, 31 Δεκέμβρη ο Μπατίστα καταλαβαίνει ότι εκεί θα του γίνει και σκέφτεται “ποιανού η μάνα δεν έκλαψε ποτέ;;;”
Έτσι, αρπάζει ολόκληρο το δημόσιο ταμείο 700 εκατομμύρια δολάρια και φεύγει. Μετά από λίγες μέρες στις 8 Ιανουαρίου 1959, ο Κάστρο με τον Τσε και τους μπαρμπούδος (γενειοφόρους) μπαίνουν στην Αβάνα. Ο Μπατίστα δε νοιάζεται για το γίνεται πίσω, έχει το παραδάκι και τραβάει για τις ΗΠΑ.
Όμως οι ΗΠΑ πλέον δεν τον χρειάζονται. Ήταν ένα πιόνι που τώρα δεν το έχουν ανάγκη. Έτσι αρνούνται να του δώσουν άσυλο. Στρέφεται στο Μεξικό αλλά αρνούνται και αυτοί. Δεν έχει που να πάει, είναι απελπιστική η κατάσταση του. Τελικά, τον δέχεται ο ηγέτης της Πορτογαλίας Αντόνιο Σαλαζάρ και του επέτρεψε να εγκατασταθεί εκεί με την προϋπόθεση ότι θα απέχει εντελώς από την πολιτική.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 6 Αυγούστου 1973, στη Μαρμπέγια της Ισπανίας.
ΥΓ. στην εικόνα ο λοχίας που είχε κάνει τον εαυτό του συνταγματάρχη, σε επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ, τον υποδέχεται ο υφυπουργός Εξωτερικών Σάμνερ Γουέλς.
(fb) Iannis Golias
——————————————————————————————————
Στις 25 Νοεμβρίου 1956, οι επαναστάτες του Φιντέλ στοιβάζονται σε ένα μικρό ξύλινο γιότ με το όνομα «Γκράνμα», που μετά βίας χωράει 25 άτομα, και ξεκινούν την μεγάλη εποποιία. Στις 2 Δεκεμβρίου, αποβιβάζονται στις ακτές της Κούβας και ξεκινούν κλεφτοπόλεμο με τις δυνάμεις του Μπατίστα στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα. Με την ιστορική φράση του Τσε «Ας είμαστε ρεαλιστές! Ας κυνηγήσουμε το ακατόρθωτο!» συνοψίζεται η αποφασιστικότητα των επαναστατών να πραγματοποιήσουν το δύσκολο εγχείρημά τους. Στόχος τους να κερδίσουν πρώτα την υποστήριξη των αγροτών και στη συνέχεια των κατοίκων των μεγάλων πόλεων.
Ο Μπατίστα βλέπει ξεκάθαρα το τέλος της εξουσίας του να πλησιάζει. Έτσι, αποφασίζει στις 31 Δεκεμβρίου 1958 να εγκαταλείψει τη χώρα και να εγκατασταθεί ύστερα από πολλές περιπέτειες στην Πορτογαλία του δικτάτορα Σαλαζάρ. Την επομένη, Πρωτοχρονιά του 1959, ξημερώνει μια νέα ημέρα για την Κούβα. Τα πλήθη ξεχύνονται στους δρόμους και πανηγυρίζουν την ανατροπή του μισητού δικτάτορα. Στις 8 Ιανουαρίου οι «μπαρμπούδος» του Φιντέλ Κάστρο εισέρχονται θριαμβευτικά στην Αβάνα και αναλαμβάνουν την εξουσία. Η Κουβανική Επανάσταση μπορεί να έχει θριαμβεύσει, αλλά τα δύσκολα μόλις τώρα αρχίζουν.
Ο Φιντέλ Κάστρο για να στεριώσει την εξουσία του στηρίχθηκε στους φτωχούς αγρότες, στους εργάτες τω πόλεων, την νεολαία και τους ιδεολόγους όλων των ομάδων και των ηλικιών. Ένα από τα πρώτα μέτρα που πήρε ήταν η εθνικοποίηση των μεγάλων αγροτικών εκτάσεων και των αμερικανικών επιχειρήσεων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που για πολλά χρόνια διαφέντευαν τις τύχες του νησιού, αντέδρασαν έντονα και ξεκίνησαν την προσπάθεια υπονόμευσης του νέου καθεστώτος, τόσο με την αποτυχημένη «Επιχείρηση του Κόλπου των Χοίρων» όσο και την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα.
Την Πρωτομαγιά του 1961, ο Κάστρο, που είχε αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας, διακήρυξε ότι η Κούβα ήταν πλέον σοσιαλιστική χώρα, με μοναδικό νόμιμο πολιτικό σχηματισμό το Κομμουνιστικό Κόμμα, απογοητεύοντας πολλούς ρομαντικούς που πίστευαν σε μια διαφορετική πορεία του καθεστώτος. Έτσι η Κούβα έγινε το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος, σοβιετικού τύπου, στην αμερικανική ήπειρο, γεγονός που πολλαπλασίασε τις αντιδράσεις των Αμερικανών.
Πηγή: https://www.sansimera.gr
