26-07-2026, Ω/08:15′

Αίσχος με τα ” ΘΑΝΑΤΟΧΑΡΤΑ” σε ναυτεργάτες, μεταλλεργάτες και άλλες ειδικότητες…«Ουδεμία ευθύνη» του κεφαλαίου για ό,τι συμβεί στο κυνήγι του κέρδους

Μόνιμο και εκτεταμένο καθεστώς τείνουν να γίνουν τα λεγόμενα «θανατόχαρτα» με τα οποία το εφοπλιστικό κεφάλαιο «νίπτει τας χείρας του» για ό,τι συμβεί στους ναυτεργάτες και άλλες ειδικότητες, την ίδια ώρα που τους βάζει στο «στόμα του λύκου» για να αυγαταίνουν τα κέρδη του.

Γνωστή είναι η μέθοδος: Οι πλοιοκτήτες και οι ναυτιλιακές εταιρείες, με τις πλάτες του αστικού κράτους βάζουν τους ναυτεργάτες να υπογράψουν τέτοια χαρτιά, πως πάνε «οικειοθελώς» σε εμπόλεμες περιοχές, «αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που ελλοχεύουν» και «συμφωνούν» με τη διέλευση από τα περάσματα του θανάτου. Επιδιώκουν, έτσι, να απαλλαγούν από κάθε ευθύνη, σε περίπτωση τραυματισμού ή θανάτου.

Ωστόσο όπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ριζοσπάστης», αντίστοιχα χαρτιά μοιράζονται και σε άλλες ειδικότητες που σχετίζονται με εργασίες σε λιμάνια και πλοία, όπως για παράδειγμα στους μεταλλεργάτες, ακόμα και σε αυτούς που επρόκειτο να δουλέψουν σε περιοχές όπου αυτήν τη στιγμή δεν διεξάγονται πολεμικές συγκρούσεις.

Χαρακτηριστικά είναι όσα αναφέρονται σε μια τέτοια «υπεύθυνη δήλωση» που αφορά ευρύτερα επισκέπτες, επιθεωρητές, τεχνικούς και λιμενεργάτες που επιβαίνουν – δουλεύουν σε κάποιο πλοίο.

«Αναλαμβάνω όλους τους κινδύνους»…

Συγκεκριμένα, ο εργαζόμενος απευθυνόμενος προς τους πλοιοκτήτες, τη διαχειρίστρια εταιρεία κ.λπ. δηλώνει μεταξύ άλλων πως: «Αναλαμβάνω όλους τους κινδύνους, οποιασδήποτε φύσεως και ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο αυτοί προκύπτουν, συμπεριλαμβανομένων ρητώς των κινδύνων που ενδέχεται να οφείλονται σε αμέλεια δική σας ή των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων σας ή σε οποιοδήποτε ελάττωμα του πλοίου, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μου επί του πλοίου.

Οι κίνδυνοι αυτοί περιλαμβάνουν, ενδεικτικά και όχι περιοριστικά, ασθένεια, τραυματισμό, θάνατο, απώλεια ή ζημία της περιουσίας και των προσωπικών μου αντικειμένων.

Αναλαμβάνω επίσης ρητώς την ευθύνη για κάθε κόστος, δαπάνη ή έξοδο που ενδέχεται να προκύψει, άμεσα ή έμμεσα, ως συνέπεια των ανωτέρω».

Εν ολίγοις ό,τι και να συμβεί, από ένα ατύχημα μέχρι μια βόμβα και από έναν τραυματισμό μέχρι και θάνατο, όλη η ευθύνη πέφτει αποκλειστικά στον εργαζόμενο, που θα αναλάβει και όλα τα ενδεχόμενα κόστη βάζοντας το χέρι στην τσέπη και στη χειρότερη μένοντας σακατεμένος ή χάνοντας τη ζωή του.

Ταυτόχρονα δηλώνει:

«Αναλαμβάνω την υποχρέωση να απαλλάσσω από κάθε ευθύνη και να αποζημιώνω εσάς, τον καθένα χωριστά και όλους από κοινού, για κάθε απώλεια, ζημία, απαίτηση, ευθύνη, πρόστιμο, κόστος, επιβάρυνση ή δαπάνη (είτε πρόκειται για ιατρικά έξοδα είτε για οποιαδήποτε άλλη δαπάνη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τυχόν παρέκκλιση της πορείας του πλοίου ή με την ανάγκη επαναπατρισμού μου από το πλοίο), ανεξαρτήτως του τρόπου ή της αιτίας από την οποία προκύπτουν, τις οποίες ενδέχεται να υποστείτε ή να επιβαρυνθείτε, άμεσα ή έμμεσα, εξαιτίας ή σε σχέση με την παρουσία μου επί του πλοίου. Η υποχρέωση αυτή ισχύει ανεξάρτητα από το αν οι εν λόγω απώλειες ή δαπάνες προκύπτουν από δική μου αμελή πράξη ή παράλειψη ή από αμέλεια δική σας, των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων σας ή από οποιοδήποτε ελάττωμα του πλοίου».

Δηλαδή, μονά ζυγά χάνει ο ίδιος και ο εφοπλιστής κερδίζει, σφυρίζοντας αδιάφορα για ό,τι και αν συμβεί. Αν μάλιστα το πλοίο αναγκαστεί να αλλάξει πορεία λόγω αρρώστιας του εργαζόμενου ή κάτι που προκλήθηκε από αμέλεια της εταιρείας, για παράδειγμα ένα ατύχημα, η ευθύνη βαραίνει πάλι τον εργαζόμενο που θα μπορούσε η αλήθεια είναι να πάει όπου θέλει κολυμπώντας, ενώ από πάνω θα πρέπει και να αποζημιώνει τον εφοπλιστή!

Τα ίδια και παρακάτω δίνοντας τη συγκατάθεσή του «σε περίπτωση που, για οποιονδήποτε λόγο, το πλοίο δεν είναι σε θέση να με αποβιβάσει στον συμφωνημένο τόπο αποβίβασης, γίνεται κατανοητό ότι οφείλω να μεριμνήσω ο ίδιος για τη μεταφορά μου στον τόπο κατοικίας μου ή σε οποιονδήποτε άλλο προορισμό και ότι δεν φέρετε καμία απολύτως ευθύνη για τις συνέπειες που ενδέχεται να προκύψουν».

Τέλος, ο εργαζόμενος πάντα στο μοτίβο της ατομικής ευθύνης υποχρεούται, «να συνάψω, και σε κάθε περίπτωση θεωρείται ότι έχω συνάψει, επαρκή προσωπική ασφαλιστική κάλυψη σε αξιόπιστη ασφαλιστική εταιρεία, η οποία καλύπτει τους κινδύνους και τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνω με την παρούσα συμφωνία».

Τα παραπάνω είναι κατανοητό πως αφορούν και πλήγματα από βόμβες, άλλες επιθέσεις στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τον αποκλεισμό σε κάποια εμπόλεμη ζώνη κ.ο.κ.

Τα χαρτιά δίνονται προς υπογραφή και σε μεταλλεργάτες που πάνε για επισκευή πλοίων όπου γης, (π.χ. στην Αμερική). Άλλη μια απόδειξη πως κάθε «αναμπουμπούλα» είναι ευκαιρία κέρδους για τους εφοπλιστές, ενώ οι κίνδυνοι από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ανταγωνισμούς απλώνονται σε κάθε γεωγραφικό μήκος και πλάτος της υφηλίου. Εν προκειμένω, οι εφοπλιστές γνωρίζοντας πως κανένα λιμάνι δεν είναι ασφαλές από ένα ενδεχόμενο πλήγμα του αντίπαλου στρατοπέδου, για παράδειγμα με ένα εχθρικό drone, παίρνουν τα μέτρα τους, φυσικά για τα κέρδη τους και όχι για τις ζωές των ναυτεργατών, των μεταλλεργατών και άλλων εργαζομένων που παίζονται στα ζάρια.

Πηγή: Ριζοσπάστης