01-11-2026, Ω/08:00′
Ήταν κεραυνοβόλο το σιδηροδρομικό έγκλημα τη στιγμή που οι εργαζόμενοι είχαν καταγγείλει δυσλειτουργίες και προβλήματα στη γραμμή Μαδρίτη – Σεβίλλη;
Πόσο «κεραυνοβόλο» ήταν το νέο σιδηροδρομικό έγκλημα στην Ισπανία; Μόνο και μόνο από το γεγονός ότι πριν από εννιά μήνες είχε γίνει ένα αντίστοιχο, καταδεικνύει το αντίθετο. Υπάρχουν όμως ορισμένα εξόφθαλμα στοιχεία, που κάνουν την οργή για τις αιτίες και τους υπεύθυνους να ξεχειλίζει. Τέτοιες είναι οι επανειλημμένες καταγγελίες των σιδηροδρομικών συνδικαλιστών. Τα σωματεία τους είχαν στείλει επίσημες επιστολές προς τον διαχειριστή υποδομής (Adif) και την κυβέρνηση, προειδοποιώντας για έντονη φθορά, ανωμαλίες και κραδασμούς στις γραμμές υψηλής ταχύτητας, λόγω των μεγάλων ταχυτήτων. Είχαν ζητήσει μάλιστα επίσημα τη μείωση των ορίων ταχύτητας σε συγκεκριμένα τμήματα, λόγω του κινδύνου εκτροχιασμών. Καταγγελίες υπήρχαν και για το σύστημα ασφαλείας LZB, που «κράσαρε» τη μέρα της σύγκρουσης. Οι μηχανοδηγοί είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι το σύστημα αυτό στη γραμμή Μαδρίτη – Σεβίλλη παρουσίαζε συχνές διακοπές λειτουργίας και πληροφοριακά σφάλματα.
Είχαν εντοπίσει επίσης ότι η μετάβαση σε χειροκίνητη οδήγηση λόγω αυτών των βλαβών είχε γίνει πλέον καθημερινότητα, μεταφέροντας όλη την ευθύνη και το ρίσκο στους ίδιους τους εργαζόμενους. Μόλις τρεις εβδομάδες πριν από το πολύνεκρο έγκλημα, υπήρξε επίσημη καταγγελία στην ισπανική Γερουσία ότι τα τρένα της ιδιωτικής εταιρείας «Iryo» παρουσίαζαν σημαντική καθυστέρηση στο να επανασυνδεθούν και να αναγνωριστούν από το σύστημα μετά από μια πτώση του LZB. Αυτό ακριβώς συνέβη τις προάλλες, όταν το «Iryo» έμεινε καθηλωμένο και έπεσε πάνω του το άλλο τρένο. Μετά το σιδηροδρομικό ατύχημα στο Adamuz τον περασμένο Γενάρη, η κυβέρνηση μοίραζε υποσχέσεις για μέτρα αναβάθμισης της ασφάλειας, με τα συνδικάτα να καταγγέλλουν ότι τίποτα δεν έγινε από τότε και ότι δεν ίδρωσε το αυτί των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Το νέο «δυστύχημα» λοιπόν καθόλου «κεραυνοβόλο» δεν ήταν. Αντίθετα, το επαναλαμβανόμενο έγκλημα επιβεβαιώνει ότι στις ράγες της «απελευθέρωσης» και του κέρδους κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Είτε ταξιδεύει Μαδρίτη – Σεβίλλη, είτε Αθήνα – Θεσσαλονίκη.
“Ρ” : Από Μέρα…σε… μέρα
