13-09-2026, Ω/18:05′

Σήμερα γίνεται ένα άγριο εμπόριο ελπίδας. Η ελπίδα είναι μία λέξη που θέλει προσοχή, γιατί δεν ζει με ελπίδες ο άνθρωπος. Οι πεθαμένοι ζούνε με ελπίδες, περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, αν θα τους βάλει δεξιά ή αριστερά, αν θα τους στείλει στα καζάνια ή στα δέντρα με τα μήλα.
Ο ζωντανός άνθρωπος ζει μια πραγματικότητα για την οποία δεν μπορεί να αδιαφορεί.
«Η πραγματικότητα είναι εκεί και σε περιμένει, θέλει να αλλάξει, άλλαξέ τη,» λέει επιγραμματικά ο μέγας Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Αν κάθεσαι και την κοιτάς, δεν αλλάζει. Χειροτερεύει αν δεν επέμβεις.
Κυκλοφορεί η λέξη «επιβίωση». «Αγώνας επιβίωσης.»
Όμως η επιβίωση είναι ζωώδης κατάσταση, δεν είναι ανθρώπινη, κι όταν ωθείσαι στην επιβίωση, ωθείσαι στο ζωώδες, είναι σαν να σπρώχνεται η κοινωνία πίσω στον πρωτογονισμό. Το ζώο επιβιώνει.
Έχει έναν κύκλο ζωής, ξημερώνει η μέρα, βγαίνει απ’ την τρύπα του, κοιτάει να βρει να φάει, να μην το φάνε, να ξαναμπεί στην τρύπα του, και να ξαναρχίσει ο ίδιος κύκλος.
Δεν μπορεί να επέμβει στον κύκλο της ζωής του και να τον αλλάξει, αυτό σημαίνει επιβίωση.
Ο άνθρωπος ξέφυγε από αυτό από τότε που άρχισε να σκέφτεται. Επενέβη στη ζωή του και δοκίμασε να την αλλάξει, να τη φτιάξει όπως ήθελε.
Προσπάθησε,
κι ας μην το έχει καταφέρει ακόμα. Προσαρμόζεται και εξελίσσεται, και αυτό δεν μπορεί να το ανακόψει κανείς, δηλαδή το να φτιάξει την κοινωνία καλύτερη.
Κανείς δεν μπορεί να ανακόψει τη δύναμη της ζωής. Αλλιώς η ζωή φτωχαίνει και γίνεται χαμοζωή.
Όταν ο Κρέοντας ρωτάει την Αντιγόνη «Δεν φοβάσαι; Θα σε σκοτώσω, θα πεθάνεις,» εκείνη του απαντά: «Γιατί να φοβάμαι; Δεν θα πεθάνουμε όλοι; Όλοι δεν είμαστε του θανάτου; Κι εσύ, δεν θα πεθάνεις; Τι είσαι; Ο Δίας;»
Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Φοβάμαι τη νεκροζωή…
Κώστας Καζάκος.
Σαν σήμερα, το 2022, έφυγε από τη ζωή…

(fb) Giorgos Mpeliris