12-12-2025, Ω/11:20′
Σήμερα (χθες), στην εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εμφανίστηκε ο γνωστός “Φραπές” ο Γιώργος Ξυλούρης.
Από τα πολλά παγάκια, πάγωσε η γλώσσα του.
Κι αν κάτι κατάφερε, ήταν να ντραπεί και η ίδια η ντροπή.
Για μήνες ολόκληρους η χώρα παρακολουθεί καταγγελίες, έρευνες και δημοσιεύματα να μας έχουν κατακλύσει.
Ένα ολόκληρο σύστημα επιδοτήσεων που όπως περιγράφεται, μπάζει από παντού.
Και περιμένεις, έστω για τα μάτια του κόσμου, μια κουβέντα. Μια εξήγηση, ένα ίχνος υπευθυνότητας κι ένα “είμαι εδώ και ήρθα να απαντήσω”
Αντί γι’ αυτό;
Μούγκα στη στρούγκα και υφάκι βαρύμαγκα της δεκαετίας του ’50.
Σιωπή… Σιωπή προκλητική και ειρωνική!
Το “επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής”, ακούστηκε σήμερα όχι σαν άμυνα, όπως ήθελε ο συγκεκριμένος να μας την παρουσιάσει, αλλά σαν βρισιά απέναντι σε μια κοινωνία που βλέπει την εμπιστοσύνη της να κουρελιάζεται!
Γιατί άλλο η σιωπή ενός απλού πολίτη, που πράγματι έχει αυτό το δικαίωμα, κι άλλο η σιωπή εκείνου που βρίσκεται στο κέντρο μιας υπόθεσης που αφορά δημόσιο χρήμα.
Χρήμα που προοριζόταν για χωράφια, για κόπο, για ιδρώτα και για ανθρώπους που δουλεύουν με το κεφάλι σκυμμένο από νύχτα σε νύχτα.
Κι όχι χρήμα για να δημιουργεί μαύρες τρύπες και αυλικούς.
Σε μια Ελλάδα που ο πραγματικός αγρότης παλεύει για να πάρει λίγα ευρώ επιδότησης, η εικόνα κάποιου που αποφεύγει να απαντήσει ούτε σε μία ερώτηση, δεν είναι μαγκιά, είναι πολιτικά προσβλητική!
Είναι σύμπτωμα, ένα από τα πολλά που έχει, ενός συστήματος που έχει μάθει να θεωρεί τον πολίτη αόρατο και τον έλεγχο προαιρετικό.
Και εδώ είναι που η σιωπή γίνεται κραυγή.
Όχι ενοχής, αυτό θα το αποφασίσουν άλλοι, αλλά αρρωστημένης πολιτικής νοοτροπίας.
Μιας νοοτροπίας που έχει μάθει να λειτουργεί στο σκοτάδι, να μην απαντά και να μην λογοδοτεί.
Γιατί αυτά τα χρήματα δεν ήταν δικά τους.
Ήταν της γης…
Ήταν του μόχθου…
Ήταν της ελληνικής επαρχίας που στενάζει από άκρη σε άκρη!
Και κάπου εδώ τελειώνει και η δική μας η ανοχή. Μας έχουν κουρελιάσει τα νεύρα και θέλουμε να σπάσουμε την τηλεόραση με όσα βλέπουμε κι όσα ειπώνονται.
Όταν αυτοί που πρέπει να απολογηθούν σιωπούν, τότε η κοινωνία έχει χρέος να υψώνει φωνή.
Όταν οι εξεταστικές γίνονται θέατρο σιωπής, τότε οι πολίτες πρέπει να απαιτούν διάφανες απαντήσεις. Δεν πάει άλλο, φτάνει, μέχρι εδώ!
Γιατί ένα “επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής” μπορεί να είναι νόμιμο, αλλά σήμερα ακούστηκε σαν πολιτική προσβολή.
Σαν επίδειξη δύναμης απέναντι στη διαφάνεια.
Σαν σφραγίδα σε μια κουλτούρα που δεν αλλάζει αν δεν την αλλάξουμε εμείς.
Και, ειδικά όταν μιλάμε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτή η σιωπή είναι εκκωφαντική. Ακούγεται από τα χωράφια μέχρι το κέντρο της Αθήνας και επιστρέφει σαν ερώτημα…
Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε μια εξουσία που φτύνει κατάμουτρα μια ολόκληρη κοινωνία και την έχει γραμμένη στα παλαιότερα των παπουτσιών της;;;
(fb) Μαρίνα Τσώρου
