10-07-2026, Ω/09:15′

Συγκλονίζει η μητέρα του 20χρονου που πυροβόλησαν αστυνομικοί: “Έχει αυτισμό, τον σκότωσαν πολύ άγρια”

Ο 20χρονος που πυροβόλησαν πισώπλατα οι αστυνομικοί στο Άργος εξακολουθεί να νοσηλεύεται διασωληνωμένος με μηχανική υποστήριξη. Οι νεότερες εξελίξεις λένε πως γίνονται έρευνες… για την υπόθεση. Πλην, όμως, η ίδια η ανακοίνωση της αστυνομίας “αποκαλύπτει” από την περιγραφή των γεγονότων πως οι αστυνομικοί δεν ήταν σε νόμιμη άμυνα και δεν κινδύνευαν από έναν άοπλο νεαρό.

Όλα τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο τραγικά μετά τις συγκλονιστικές δηλώσεις της μητέρας του 20χρονου, η οποία μίλησε στο MEGA και είπε ότι το παιδί της έχει αυτισμό και πως ουσιαστικά είναι νεκρό. «Δεν έχει φίλους, είναι αυτιστικός. Εμείς μόλις μετακομίσαμε από Αθήνα. Μόλις. Μεταφέρουμε ακόμα τα πράγματα. Έχει αυτισμό, έχει αναπηρία 89% Τον σκοτώσανε. Τώρα μόνο με μηχανήματα λειτουργεί το σωματάκι του και έχει 7 σφαίρες στο κεφάλι. Πολύ άγρια σκοτώθηκε. Οι γιατροί λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν σφαίρες που απαγορεύονται για την Αστυνομία. Εκείνες οι σφαίρες ανοίγονται μέσα στο σώμα όταν περνάνε. Βγάλανε δύο σφαίρες οι γιατροί. Τρεις μένουν στο μυαλό. Έχει αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική, και δύο τεράστιες τρύπες από μία πλευρά και την άλλη. Από πίσω δεν βλέπω. Τρεις σφαίρες κάνανε έκρηξη και γίναν κομματάκια μέσα. Και έγινε, ξέρετε τι έγινε… πουρέ μέσα. Το μυαλό του σταμάτησε νομίζω».Και συνεχίζει η μητέρα:

«Δεν τον άφησα ποτέ να βγει μόνος του. Και κρυφά βγήκε επειδή ζεστάθηκε στο σπίτι και ήθελε να δροσιστεί, πήγε για μπάνιο. Το περιστατικό σας λέω. Έκανε μπάνιο και άρχισαν να τον παρακολουθούν από Ασίνη… Και μετά έγινε εκεί και βρήκε ότι είχε ξεχάσει το δίπλωμα στο σπίτι. Γι’ αυτό φοβήθηκε, πανικοβλήθηκε. Και προσπάθησε να φύγει. Επειδή δεν εμπιστεύεται πια. Κινείται καλά ανεξάρτητα, δεν γράφει, δεν διαβάζει και είναι δύσκολο στην επικοινωνία. Στα υπόλοιπα είναι άσος. Στα όλα τα με τα χεράκια του μπορεί να τα κάνει όλα, είναι πολύ καλό παιδί».

Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο 20χρονος είχε δίπλωμα και οδηγούσε κανονικά. «Έχει περάσει εξετάσεις, άριστα όλα. Επειδή έχει το θεματάκι του… Του αρέσουν από μικρή ηλικία τα αμάξια. Και τα έφτιαχνε. Πήραμε φθηνό το έφτιαχνε, το λάτρευε, το έπλενε, όλα τα καινούργια ανταλλακτικά είχε βάλει. Παραγγείλαμε πριν μια εβδομάδα θερμοστάτη από τη Γερμανία για το αμάξι του. Πήραμε, βάλαμε, τώρα δεν ζεσταίνεται».

«Εγώ κοιμήθηκα. Δεν του επιτρέπω να βγαίνει μόνος του, μόνο μαζί. Το θέμα είναι, εντάξει, έπρεπε να σταματήσει. Το θέμα είναι ότι τον σκοτώσανε πολύ άγρια».

Εν ολίγοις, οι νόμιμοι εκτελεστές της νόμιμης κρατικής βίας, οι οποίοι νομίμως κυκλοφορούν και οπλοφορούν “τρύπησαν” το κεφάλι ενός παιδιού με αυτισμό – κατά τα λεγόμενα της μητέρας – με σφαίρες που για άλλη μια φορά εξοστρακίστηκαν…

Οι δύο αστυνομικοί συνελήφθησαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου και κατηγορούνται για απόπειρα ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, ενώ αναμένεται να απολογηθούν την Παρασκευή. Παράλληλα, για το συμβάν έχει ήδη διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ).

«Ούτε παπάδες, ούτε χωροφύλακες»: Η φιλοσοφία αυτοπροστασίας που δίδαξε γενιές αστυνομικών και παραμένει επίκαιρη

Με αφορμή τα πρόσφατα περιστατικά που απασχολούν την επικαιρότητα και τη δημόσια συζήτηση γύρω από τις αστυνομικές επιχειρήσεις, αξίζει να θυμηθούμε μια φιλοσοφία εκπαίδευσης που διαμορφώθηκε πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες και, κατά την άποψή μας, παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ξεκίνησαν να οργανώνονται συστηματικά τα πρώτα σεμινάρια αυτοπροστασίας στην Ελληνική Αστυνομία, επιχειρήθηκε να αλλάξει μια νοοτροπία που κυριαρχούσε για πολλά χρόνια στο Σώμα.

Την εποχή εκείνη, πολλοί αστυνομικοί συνήθιζαν να λένε χαρακτηριστικά:

«Καλύτερα να με πάνε χωροφύλακες, παρά παπάδες».

Η φράση αυτή εξέφραζε μια διαδεδομένη επιχειρησιακή αντίληψη της εποχής: ότι, εφόσον ένας αστυνομικός βρισκόταν αντιμέτωπος με απειλή για τη ζωή του, δεν έπρεπε να διστάσει να κάνει χρήση του υπηρεσιακού του όπλου, ώστε να προστατεύσει πρώτα τη δική του ζωή και να μη βρεθεί ο ίδιος θύμα.

Οι εκπαιδευτές των πρώτων σχολείων αυτοπροστασίας, όμως, είχαν μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Το μήνυμά τους ήταν ξεκάθαρο:

«Ούτε παπάδες, ούτε χωροφύλακες. Εκπαίδευση και επαγγελματισμός».

Ένας αστυνομικός που παρακολούθησε εκείνα τα πρώτα σεμινάρια, υπηρετώντας τότε στη ΔΑΕ, θυμάται ακόμη τα λόγια των εκπαιδευτών του, Καραβαλάκη και Βαλλιάνου.

«Όταν παρακολούθησα τα πρώτα σεμινάρια Αυτοπροστασίας, υπηρετώντας στη ΔΑΕ, οι Αμεσοδρασίτες ήταν οι πρώτοι αστυνομικοί που πέρασαν αυτή την εκπαίδευση. Ήταν η αρχή μιας νέας επιχειρησιακής φιλοσοφίας. Οι εκπαιδευτές μας, ο Καραβαλάκης και ο Βαλλιάνος, μας μετέδωσαν αρχές που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.

“Ούτε παπάδες ούτε χωροφύλακες. Δεν κυνηγάμε κάποιον στα σκοτεινά. Άσ’ τον να φύγει, πελάτης είναι, θα ξανάρθει. Όταν ο ελεγχόμενος δει πού βρίσκεσαι, άλλαζε θέση. Όταν βλέπεις ότι θα δεχτείς αντικείμενο ή οτιδήποτε άλλο, άλλαξε επίπεδο.”

Πίσω από αυτές τις λίγες κουβέντες κρυβόταν μια ολόκληρη επιχειρησιακή φιλοσοφία.

Να μην καταδιώκεις έναν ύποπτο όταν οι συνθήκες δεν σου δίνουν επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Να μη μένεις στατικός όταν ο άλλος γνωρίζει τη θέση σου. Να μη συνεχίζεις να επιχειρείς από το ίδιο σημείο όταν δέχεσαι επίθεση. Να αλλάζεις θέση, να αλλάζεις επίπεδο και να σκέφτεσαι πάντα πριν ενεργήσεις.

Η λογική ήταν ξεκάθαρη: ένας κακοποιός μπορεί να διαφύγει σήμερα και να συλληφθεί αύριο.

Η φιλοσοφία της εκπαίδευσης ήταν εξίσου απλή: ο αστυνομικός πρέπει να επιστρέφει ζωντανός στο σπίτι του, αλλά και να ενεργεί πάντα μέσα στα όρια που θέτει ο νόμος.

Γιατί ένας νεκρός ή σοβαρά τραυματισμένος αστυνομικός δεν γυρίζει ποτέ στην οικογένειά του. Ούτε όμως εκείνος που, μέσα στην ένταση της στιγμής, υπερβαίνει τα νόμιμα όρια της άμυνας και βρίσκεται από το πεδίο της επιχείρησης στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Οι εκπαιδευτές μας δεν έμειναν μόνο στη θεωρία. Μας έδειξαν και στην πράξη πόσο εύκολα, χωρίς τη σωστή εκπαίδευση, μπορεί ένας αστυνομικός να βρεθεί είτε «στους παπάδες», χάνοντας τη ζωή του, είτε «στους χωροφύλακες», βρισκόμενος αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη επειδή, μέσα στην πίεση της στιγμής, υπερέβη τα όρια που θέτει ο νόμος.

Γι’ αυτό και η εκπαίδευση, η ψυχραιμία και ο επαγγελματισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η καλύτερη προστασία τόσο για τη ζωή του αστυνομικού όσο και για την επαγγελματική και νομική του υπόσταση.

Αυτό ακριβώς προσπαθούσαν να περάσουν οι εκπαιδευτές εκείνης της εποχής: να αντικαταστήσουν την παλιά λογική της παρόρμησης με τη σωστή εκτίμηση του κινδύνου, την τακτική σκέψη και την αυτοπροστασία.

Η αυτοπροστασία δεν είναι ένδειξη φόβου. Είναι ένδειξη επαγγελματισμού.

Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, τα λόγια εκείνων των εκπαιδευτών εξακολουθούν να ακούγονται πιο επίκαιρα από ποτέ. Σε μια εποχή όπου κάθε αστυνομική επέμβαση κρίνεται δημόσια μέσα σε λίγα λεπτά, ίσως αξίζει να θυμόμαστε ότι η επιτυχία μιας επιχείρησης δεν μετριέται μόνο από τη σύλληψη του δράστη, αλλά και από το αν όλοι επιστρέφουν ασφαλείς στο τέλος της βάρδιας τους.

Γιατί τελικά, το πραγματικό δίλημμα δεν ήταν ποτέ «παπάδες ή χωροφύλακες».

Το πραγματικό μήνυμα ήταν και παραμένει ένα:

Εκπαίδευση. Ψυχραιμία. Επαγγελματισμός.

imerodromos.gr, katechaker.gr