Ήταν Χριστούγεννα του 1717 όταν μια ισχυρότατη καταιγίδα έπληξε τις ακτές των Κάτω Χωρών, της Γερμανίας και της Σκανδιναβίας με αποτέλεσμα σχεδόν 14.000 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Ο όγκος των νερών ήταν τέτοιος που πλημμυρικά φαινόμενα άρχισαν να αυξάνονται δραματικά, με ολόκληρα χωριά και πόλεις να έχουν αποκλειστεί.

Ήταν γύρω στη 1 το τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, όταν τα ορμητικά νερά πλημμύρισαν ένα μεγάλο τμήμα αγροκτημάτων και πόλεων που εκτεινόταν από την Ολλανδία έως τη Δανία. Ο ορμητικός χείμαρρος παρέσυρε χιλιάδες ανθρώπους από τα κρεβάτια τους, ενώ πολλοί περισσότεροι κατάφεραν να καταφύγουν στη σχετική ασφάλεια των δέντρων και των ψηλών κτιρίων. Εκεί περίμεναν τη διάσωσή τους, καθώς οι ισχυρές καταιγίδες, η βροχή και το χαλάζι συνέχισαν να χτυπούν μέχρι που η στάθμη του νερού έφτασε μέχρι και τα 3,1 μέτρα. Μόνο το επόμενο πρωί η καταιγίδα άρχισε να εξασθενεί.

Οι τοπικές κοινότητες έπρεπε να αντιμετωπίσουν την απώλεια πληθυσμού, την οικονομική παρακμή και τη φτώχεια. Καμία περιοχή της ακτής μεταξύ των Κάτω Χωρών και της Δανίας δεν έμεινε ανεπηρέαστη. Οι ζημιές ήταν τεράστιες. Οι επιζώντες δεν γνώριζαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την τύχη των αγνοούμενων μελών των οικογενειών τους. Για παράδειγμα, από τα 284 άτομα που αγνοούνταν από το Βέρνουμ στην Ανατολική Φρισία, μόνο 32 είχαν βρεθεί μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου 1718.