13-06-2026, Ω/10:15′

Σκέψεις…μετά από 35 χρόνια δίπλα στις πυρκαγιές. 

Έγινα Εθελοντής δασοπυροσβέστης της Πολιτικής Προστασίας, σε ένα χωριό του Δήμου Κορινθίων με τον Σύλλογο Εθελοντών Δασοπροστασίας ΄«ΤΑ ΟΝΕΙΑ ΟΡΗ»

Δεν φόρεσα τη στολή για να με χειροκροτήσει κανείς. 

Τη διάλεξα γιατί κάποια στιγμή είδα τη φωτιά να πλησιάζει σπίτια, δάση και ανθρώπους και κατάλαβα πως, αν δεν σηκωθεί κάποιος να βοηθήσει, τότε όλα χάνονται πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουμε.

Ή μάλλον… προσπάθησα να τη φορέσω.

Γιατί η αλήθεια είναι πως ακόμα δεν έχω επίσημη στολή.

Όχι επειδή δεν θέλω.

Όχι επειδή δεν είμαι παρών.

Αλλά γιατί η γραφειοκρατία, οι καθυστερήσεις και η αδιαφορία αφήνουν πολλούς εθελοντές να προσφέρουν χωρίς τον βασικό εξοπλισμό που θα έπρεπε ήδη να διαθέτουν.

Και όμως, όταν χτυπήσει το #τηλέφωνο, κανείς δεν ρωτά αν έχω στολή.

Η φωτιά δεν περιμένει εγκρίσεις.

Ο κίνδυνος δεν περιμένει υπογραφές.

Η ανάγκη δεν περιμένει υπηρεσιακά έγγραφα.

Αφήνω το σπίτι μου μέσα στη νύχτα.

Φεύγω από το τραπέζι της οικογένειας, από τη δουλειά, από την ξεκούραση, για να βρεθώ δίπλα σε μια πυρκαγιά, σε μια πλημμύρα, σε έναν άνθρωπο που κινδυνεύει.

Όχι γιατί είμαι ήρωας, αλλά γιατί πιστεύω πως η προστασία του τόπου και της ανθρώπινης ζωής είναι ευθύνη όλων μας.

Πίσω όμως από κάθε επέμβαση υπάρχει μια πραγματικότητα που ο περισσότερος κόσμος δεν βλέπει.

Οι εθελοντές παλεύουμε με ψυχή, αλλά πολλές φορές χωρίς τα μέσα που πραγματικά χρειάζονται.

Στολές που αργούν να δοθούν ή δεν υπάρχουν.

Εξοπλισμός φθαρμένος και παλιός.

Οχήματα που συντηρούνται με προσωπικό κόπο και χρήματα.

Καύσιμα, εργαλεία, μπότες, κράνη, φακοί, ασύρματοι και υλικά που συχνά αγοράζονται από το υστέρημα των ίδιων των εθελοντών ή από δωρεές ανθρώπων που καταλαβαίνουν τον αγώνα μας.

Και ενώ όλοι θυμούνται την Πολιτική Προστασία όταν οι φλόγες φτάσουν στις αυλές και ο καπνός καλύψει τον ουρανό, πολύ λίγοι θυμούνται τον εθελοντή τον χειμώνα, όταν προσπαθεί μόνος να κρατήσει ζωντανή την ομάδα του.

Το κράτος και πολλοί δήμοι μας επαινούν με λόγια, όμως στην πράξη πολλές εθελοντικές ομάδες επιβιώνουν χάρη στην αλληλεγγύη του κόσμου και όχι χάρη στη στήριξη που πραγματικά χρειάζονται.

Ο εθελοντισμός δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε προστασία.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιχειρούμε χωρίς τα απαραίτητα μέσα.

Δεν σημαίνει ότι η αγάπη μας για τον τόπο πρέπει να αντικαθιστά την ευθύνη της πολιτείας.

Κι όμως… κάθε φορά που ακούγεται η σειρήνα, θα είμαστε εκεί.

Με ή χωρίς στολή.

Με ή χωρίς αναγνώριση.

Γιατί αυτή η προσφορά δεν μετριέται σε χρήματα. Μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.

Μετριέται στο δάσος που σώθηκε.

Στο σπίτι που δεν κάηκε.

Στο παιδί που κοιμήθηκε ασφαλές.

Δεν ζητάμε θαυμασμό.

Ζητάμε σεβασμό.

Ζητάμε ουσιαστική στήριξη.

Ζητάμε να καταλάβει η κοινωνία πως ο εθελοντισμός δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην αυτοθυσία.

Αν θέλεις να βοηθήσεις, μην περιμένεις την επόμενη καταστροφή.

Στήριξε τις εθελοντικές ομάδες του τόπου σου.

Με εξοπλισμό, με χορηγίες, με συμμετοχή, με μια πράξη ενδιαφέροντος.

Γιατί όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, ο εθελοντής που θα σταθεί απέναντι στη φωτιά μπορεί να είναι ο μόνος άνθρωπος που βρίσκεται εκεί πριν σωθούν τα πάντα ή χαθούν όλα.

Με εκτίμηση,

Ένας εθελοντής δασοπυροσβέστης της Πολιτικής Προστασίας

(fb) Fires and Civil protect