08-03-2026, Ω/18:40′
Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στους αγώνες που έδωσαν και δίνουν οι γυναίκες για ισότητα, δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, εργαζόμενες γυναίκες σε πολλές χώρες άρχισαν να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσα δικαιώματα και δικαίωμα ψήφου.
Την 8 Μάρτη 1857, οι εργάτριες στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, κινητοποιήθηκαν και με απεργία διεκδικούσαν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με αυτά των ανδρών κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών». Να σημειωθεί ότι οι εργάτριες εκείνη την εποχή δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών εργατών. Η κινητοποίησή τους, πνίγηκε στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις ενώ οι εργοδότες προχώρησαν σε ομαδικές απολύσεις.
Η Β’ Διεθνής Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, που συνήλθε στην Κοπεγχάγη το 1910, αποφάσισε να καθιερώσει, μετά από πρόταση μιας από τις ηγετικές γυναικείες προσωπικότητες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της Κλάρα Τσέτκιν, τη μέρα της 8ης Μάρτη ως Διεθνή Μέρα της Γυναίκας.
Η 8η του Μάρτη είναι μια ιστορική επέτειος μνήμης του αγώνα των εργαζόμενων γυναικών, πάλης για ισοτιμία τους και κοινωνική τους ισότητα.
Αποτελεί υπενθύμιση αγώνα και στις δύσκολες σημερινές μέρες για ασφαλείς συνθήκες δουλειάς χωρίς φόρο αίματος από την ασυδοσία των εργοδοτών, για αποτίναξη του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα των κοινωνιών που γεννά φτώχεια, εξαθλίωση, πολέμους, ξεκλήρισμα και σκοτωμούς με μοναδικό σκοπό το ασύδοτο κέρδος.
Ανοίγει το δρόμο αγωνιστικής διεκδίκησης για την ανατροπή της χειροτέρευσης του επιπέδου ζωής τους με ευτελείς μισθούς και συντάξεις, για ικανοποίηση των αυξημένων αναγκών τους που απορρέουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο.
Η σημερινή κατάσταση πλήττει ιδιαίτερα τις νέες γυναίκες και τα νέα ζευγάρια, αφού σε όλα τα παραπάνω προβλήματα που οξύνονται, αδυνατούν να ικανοποιήσουν ανάγκες για κατοικία, παιδικούς σταθμούς και κάθε άλλο αναγκαίο μέτρο ανακούφισης που έχει άμεση σχέση με τη μητρότητα.
Οι συνθήκες αυτές και η κατάσταση που βιώνουν επιβαρύνουν περισσότερο τη σωματική και ψυχική υγεία τους και εντείνουν την ανισοτιμία τους.
Στο σύγχρονο καπιταλισμό είναι σαφέστερος ο ταξικός χαρακτήρας του προβλήματος της ανισοτιμίας των γυναικών, παρά τους αστικούς εκσυγχρονισμούς, που οδήγησαν στην αναγνώριση των τυπικών αστικών, νομικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των γυναικών. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να παραχωρήσει πραγματική ισοτιμία, γιατί ακριβώς αυτή έρχεται σε αντίθεση με τον εκμεταλλευτικό του χαρακτήρα.
Γίνεται πια φανερό ότι η απελευθέρωση της γυναίκας από τη διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση, από ανισότιμες και σκοταδιστικές αντιλήψεις που θεωρούν τη γυναίκα αντικείμενο, μπορεί να συντελεσθεί σε μια κοινωνία, όπου θα καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
