30-11-2024, Ω/20:40′
Από την ελληνική μυθολογία γνωρίζουμε πως ο πρώτος από τους πολυάριθμους εραστές της Ηούς – Αυγής, ήταν Αστραίος,(προσωποποίηση του έναστρου ουρανού), με τον οποίο απέκτησε τους πολυάριθμους αστέρες, τον Εωσφόρο (Αυγερινό) και τους τέσσερις κύριους ανέμους, Αργέστη, Βορέα, Ζέφυρο και Νότο (προσωποποιήσεις κυρίων διευθύνσεων), όπως και μία κόρη τη Δίκη.
Το φως των άστρων δηλαδή ο Αστραίος, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, αναμιγνύεται άμεσα με εκείνο της Αυγής Ηώ στην Ανατολή και τότε, επειδή ο άνεμος θεωρείται ότι γονιμοποιεί η Ηώς έγινε μητέρα του πρωϊνού άστρου Εωσφόρου ή Φωσφόρου ή Lucifer που ως πτερωτός «δαίμων» προηγείται του άρματος του Ηλίου (και στον οποίο Εωσφόρο- Lucifer θα αναφερθούμε σε επόμενη δημοσίευση, μιας και έχει πολλά να μας αφηγηθεί και όχι μόνο πως δάνεισε το όνομά του στην γνωστή επωνυμία ρούχων).
Οι τρόποι που ο άνθρωπος – στη μακραίωνη διαδρομή του – αντιλαμβάνεται τη δομή και τη λειτουργία του Σύμπαντος είναι άπειροι και ανακλώνται σε κάθε μεγάλο πολιτισμό ή θρησκεία, σφραγίζοντας τη φιλοσοφία, τους μύθους και τις ποικίλες μορφές τέχνης. Ας δούμε επιγραμματικά, και δεν θα επανέλθουμε όπως έχουμε ξαναπεί, στην αντιστοιχία των πλανητών με τη βιβλική αγγελολογία, καθώς και στον τρόπο που οι αρχαίοι Έλληνες μοίρασαν τη ζώνη των αστεριών:
Με τον ήλιο συνάπτεται ο αρχάγγελος Μιχαήλ, με το Δία ο Ζαχαριήλ, με τον Ερμή ο Ραφαήλ, με τη σελήνη ο Γαβριήλ, με την Αφροδίτη ο Αμαήλ, με τον Άρη ο Σαμαήλ, με τον Κρόνο ο Οριφιήλ. Ο χριστιανισμός, ενώ υιοθέτησε τους αγγέλους, την ίδια στιγμή αρνήθηκε τη σύνδεσή τους με τα άστρα, και ο ερμητισμός ήταν εκείνος που αποκατέστησε τη σχέση ανάμεσα στους επτά πλανήτες, τις επτά ανθρώπινες ιδιότητες, τις επτά αρετές, τις επτά κακίες (αμαρτήματα). Στον ήλιο αποδόθηκαν η βούληση, το έλεος και η αλαζονεία, στη σελήνη η φαντασία, η πίστη και η οκνηρία, στον Κρόνο η λογική, η εγκράτεια και ο φθόνος, στην Αφροδίτη η ευαισθησία, η ελπίδα και η λαγνεία, στον Άρη η δραστηριότητα, η δύναμη και οργή, στον Δία η κοινωνικότητα, η δικαιοσύνη και η λαιμαργία, στον Κρόνο η κρίση, η φρόνηση και η φιλαργυρία.
Ο ήλιος, στην ορατή τροχιά του διαμέσου των αστερισμών, ακολουθεί κάθε χρόνο μια πορεία που ονομάζεται εκλειπτική (εκλειπτικός κύκλος), που είναι η μεσαία γραμμή μιας ζώνης πλάτους δεκαεπτά μοιρών που αποκαλείται ζωδιακή (ζωδιακός κύκλος). Οι αρχαίοι, μοίρασαν τη ζώνη αυτή καταρχήν σε οκτώ τμήματα, κατόπιν σε δώδεκα, σε αντιστοιχία προς τους δώδεκα μήνες του χρόνου, και τους έδωσαν τα ονόματα των αστερισμών που περικλείουν.
Οι Έλληνες αστρολόγοι απέδωσαν τον καθένα από τους αστερισμούς αυτούς σε έναν από τους δώδεκα μεγάλους θεούς του Πανθέου τους. Στο σημείο (ζώδιο) του Κριού αντιστοιχεί η Παλλάς, η νόηση που πραγματώνει. Στον Ταύρο, η Αφροδίτη, η συνεχής γονιμότητα. Στους Διδύμους, ο Ερμής η ορθολογική νόηση. Στον Καρκίνο ο Δίας, η πρωταρχική δημιουργία. Στον Λέοντα ο Απόλλωνας η προστατευτική δύναμη. Στην Παρθένο η Δήμητρα, η αναλυτική νόηση. Στον Ζυγό, ο Ήφαιστος, η στοχαστική κρίση. Στον Σκορπιό ο Άρης, η ανταρσία που μεταμορφώνει. Στον Τοξότη η Άρτεμις, η υπακοή στις αρχές. Στον Αιγόκερω η Ήρα, η πολιτική οργάνωση. Στον Υδροχόο η Εστία, η διαισθητική νόηση, ενώ στους Ιχθείς ο Ποσειδών, η κοινωνική αφοσίωση.
Φίλες και φίλοι πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί ασχολήθηκαν με τα αστέρια και μελέτησαν τις θέσεις και τις κινήσεις τους κι ας μην καταλάβαιναν τη φύση τους. Η άγνοια αυτή τους ανάγκασε να προσδώσουν στα ουράνια σώματα θεϊκές ή μαγικές ιδιότητες, πολλές από τις οποίες, δυστυχώς, ανέσυρε η αστρολογία η οποία ανέλαβε να δώσει απαντήσεις στα αγωνιώδη υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου.
Οι πράξεις των ουράνιων σωμάτων είναι πράξεις μαγικές. Ο θάνατος του φεγγαριού και η αναγέννησή του, καθώς και το ηλιακό ταξίδι στον κάτω κόσμο με την επανεμφάνισή του, είναι όμοια με αυτή του μυθικού ή ακόμα και ονειρικού – σε ιδιωτικό επίπεδο – ήρωα μέσα από τα σκοτάδια της ψυχής.
Ήλιος και σελήνη συναντιούνται κι ύστερα ακολουθούν το δρόμο τους για να αναγεννηθεί η καινούργια μέρα, η Ηώ με τα χίλια ονόματα σε όλο τον κόσμο. Ορφέας, Γκιλγκαμές, Ινάννα, κατέρχονται και ανέρχονται αναγεννημένοι με άλλη γνώση, την οποία πρέπει να προσφέρουν στον κόσμο… Η ζωή ποτέ δεν σταματά.
Σας ευχόμαστε ολόψυχα καλό βράδυ και μια θαυμαστή εβδομάδα!
Υ.Γ: Στο εξής στις πηγές των δημοσιεύσεών μου, θα αναφέρεται και το όνομα του Μάντη Γεώργιου. Επρόκειτο για ένα σπουδαίο άνθρωπο, φυσικό ως προς την επιστημονική του κατάρτιση, τηλεπικοινωνιακό ηλεκτρονικό ως προς την επαγγελματική του ιδιότητα, ο οποίος, ωστόσο, αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη του μύθου, συγγράφοντας ένα μυθολογικό λεξικό. Πηγές του η ελληνική και παγκόσμια βιβλιογραφία και η ενδελεχής μελέτη μιας πανάρχαιας εποχής, όπου όπως λέει ο ίδιος, ο Εωσφόρος δεν σήμαινε κάτι κακό-διαβολικό, αλλά σήμαινε θεός – φωτοδότης. Το βιβλίο κατατέθηκε στην εθνική βιβλιοθήκη, δυστυχώς, όμως το νήμα της ζωής του κόπηκε νωρίς και δεν πρόλαβε να εκδοθεί. Ο Ντίνος Μάντης, αδερφός του, το παρέδωσε στα χέρια μου και με τη σειρά μου, ανατρέχοντας στα λήμματά του και αντλώντας πληροφορίες από αυτά, τα παραδίδω στην κοινότητα. Ευχαριστούμε πολύ για το αναπάντεχο δώρο!
Το σύμπαν ποτέ δεν θα σταματήσει να μας εκπλήσσει με τις μαγικές του πράξεις!
Βάσω Δενδροπούλου
ΠΗΓΕΣ: Luc Benoist «Σημεία, Σύμβολα και Μύθοι», Μάντης Γεώργιος «Μυθολογικό Λεξικό», Στράτος Θεοδοσίου, Μάνος Δανέζης «Τα Άστρα και οι Μύθοι τους».
