16-11-2026, Ω/09:10′
«𝝡𝝚𝝩𝝦𝝜𝝝𝝜𝝟𝝖𝝡𝝚 𝝟𝝖𝝞 𝝡𝝖𝝨 𝝚𝝠𝝚𝝞𝝥𝝚 𝝚𝝢𝝖𝝨!» 𝝖𝝥𝝤 𝝩𝝜 𝗦𝗔𝗧𝗢 𝝟𝝖𝝞 𝝩𝝤𝝪𝝨 𝝖𝝡𝝥𝝚𝝠𝝤𝝟𝝜𝝥𝝤𝝪𝝨 𝝝𝝚𝝨𝝖𝝠𝝤𝝢𝝞𝝟𝝜𝝨 𝝨𝝩𝝜 𝝫𝝪𝝠𝝜: 𝝜𝝦𝝮𝝚𝝨 𝝜 𝝚𝝥𝝖𝝘𝝘𝝚𝝠𝝡𝝖𝝩𝝞𝝚𝝨;
«𝝡𝝴𝞃𝞀𝝶𝝷ή𝝹𝝰𝝻𝝴 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝰𝞁 έ𝝺𝝴𝝸𝝿𝝴 έ𝝼𝝰𝞁!»
Η φράση αυτή ειπώθηκε το πρωί της 𝟮𝟰𝝶𝞁 𝝖𝝿𝞀𝝸𝝺𝝸𝝾𝞄 𝟭𝟵𝟵𝟴 από τον τότε Διοικητή της Περιφερειακής Διοίκησης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Αττικής, Παναγιώτη Φούρλα. Λίγο νωρίτερα, γύρω στις 07:30, κατά τη διάρκεια επιχείρησης κατάσβεσης στις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας επίπλων SATO στο Μοσχάτο, τμήμα της φλεγόμενης οροφής κατέρρευσε αιφνιδιαστικά. Αποτέλεσμα; Να χάσει τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος ο 26χρονος πυροσβέστης 𝝥έ𝞃𝞀𝝾𝞁 𝝨𝝿𝞄𝞀𝝾𝝿𝝾𝞄𝝺𝝾𝞁.
Τρία χρόνια αργότερα, τη νύχτα της 𝟭𝟮𝝶𝞁 Μ𝝰ΐ𝝾𝞄 𝟮𝟬𝟬𝟭, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, η ιστορία επαναλήφθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο. Ο 24χρονος πυροσβέστης 𝝞𝞈ά𝝼𝝼𝝶𝞁 𝝟𝞀ά𝝲𝝸𝝰𝞁 έχασε τη ζωή του επιχειρώντας, μαζί με τον συνάδελφό του Αναστάσιο Σταυρακάρα, σε εργοστάσιο κατασκευής, βαφής και αποθήκευσης υφασμάτων μέσα σε πυκνοκατοικημένη περιοχή. Το κτίριο διέθετε εξαιρετικά υψηλό πυροθερμικό φορτίο, με μεγάλες ποσότητες υφασμάτων, δεξαμενές πετρελαίου και εύφλεκτα χημικά υλικά, όπως τολουόλιο κ.ά, που τροφοδότησαν ραγδαία τη φωτιά. Μια ισχυρή έκρηξη γκρέμισε ένα υπόστεγο στην οδό διαφυγής τους, εγκλωβίζοντάς τους στο εσωτερικό του κτιρίου. Ο Αρχιπυροσβέστης Ιωάννης Καραμπάσης κατάφερε να ανασύρει ημιλιπόθυμο τον Αναστάσιο Σταυρακάρα, όμως μια δεύτερη έκρηξη και η ασφυκτική θερμική ακτινοβολία ανάγκασαν τα συνεργεία να υποχωρήσουν προσωρινά, ενώ ο άτυχος 24χρονος βρισκόταν μόλις δύο μέτρα μακριά. Χρειάστηκαν περισσότερες από έξι ώρες για να εντοπιστεί η σορός του, ενώ οι δύο συνάδελφοί του μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.
Σήμερα, 𝟭𝟰 𝝢𝝾𝝴𝝻𝝱𝞀ί𝝾𝞄 𝟮𝟬𝟮𝟲, θρηνούμε ξανά. Δύο πυροσβέστες, ηλικίας 23 και 44 ετών, έχασαν τη ζωή τους και ένας τρίτος τραυματίστηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο φλεγόμενο κτίριο στο Ζεφύρι του Δήμου Φυλής, όταν υποχώρησε τμήμα του στο εσωτερικό αυτού.
Αφήνοντας στην άκρη τις δασικές πυρκαγιές και εστιάζοντας αποκλειστικά στα αστικά συμβάντα, τα εργατικά ατυχήματα στο Πυροσβεστικό Σώμα όλα αυτά τα χρόνια έχουν έναν κοινό, οδυνηρό παρονομαστή: την απώλεια ζωής και τον σοβαρό τραυματισμό στελεχών. Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Ποιος φταίει πραγματικά για αυτήν την κατάληξη;
𝝜 𝝴ύ𝝹𝝾𝝺𝝶 𝝺𝞄𝞂𝝶 𝞃𝞈𝝼 𝞂𝞄𝝺𝝺𝝶𝞇𝝴𝞈𝝼 𝝹𝝰𝝸 𝝶 𝝹𝞀𝝰𝞃𝝸𝝹ή 𝝰𝝳𝞀ά𝝼𝝴𝝸𝝰
Διαβάσαμε πως για τη φωτιά στη Φυλή συνελήφθησαν η 34χρονη μητέρα που διέμενε στο κτίριο και οι δύο ανήλικες κόρες της, ηλικίας 𝟭𝟯 𝝹𝝰𝝸 𝟭𝟲 𝝴𝞃ώ𝝼, για τη συσσώρευση εύφλεκτων υλικών στον χώρο (ενώ αναζητείται ο πατέρας). Σοβαρά τώρα; Θα ήθελα να μου πει κάποιος τι ακριβώς θα ρωτήσουν οι αρχές ένα 13χρονο παιδί; Τί ευθύνες θα του αποδοθούν;;;
Η κατάσταση του συγκεκριμένου κτιρίου στην οδό Κατσαντώνη ήταν γνωστή, καθώς είχαν πραγματοποιηθεί και άλλες πυροσβεστικές επιχειρήσεις εκεί στο παρελθόν. Εν τω μεταξύ, σε ολόκληρη την Αθήνα υπάρχουν δεκάδες εγκαταλελειμμένα και κατειλημμένα κτίρια, όπου άνθρωποι ανάβουν φωτιές για να ζεσταθούν, την ώρα που η στατικότητα και τα υλικά στο εσωτερικό τους αποτελούν ωρολογιακές βόμβες — όχι μόνο για τους πυροσβέστες, αλλά και για τους ίδιους τους κατοίκους της γειτονιάς. Αφήνω δε και τους σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των πολιτών….. Εφόσον η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση ανέχονται αυτήν την κατάσταση, τι ακριβώς περιμένουμε για να λάβουμε τα μέτρα που απαιτούνται;
𝝙𝝴𝝼 𝝷έ𝝺𝝾𝞄𝝻𝝴 ή𝞀𝞈𝝴𝞁, 𝝷έ𝝺𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝴𝝿𝝰𝝲𝝲𝝴𝝺𝝻𝝰𝞃ί𝝴𝞁
Το ουσιαστικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν σταματά στην πρόληψη της Πολιτείας. Αφορά τον ίδιο τον τρόπο που επιχειρούμε. Αλήθεια, τι αναφέρει το επιχειρησιακό πρωτόκολλο για τέτοιες περιπτώσεις; Επιτρέπεται η είσοδος των πυροσβεστών σε ένα φλεγόμενο εγκαταλελειμμένο κτίριο χωρίς την 𝝴𝝹 𝞃𝞈𝝼 𝝿𝞀𝝾𝞃έ𝞀𝞈𝝼 𝝰𝝽𝝸𝝾𝝺ό𝝲𝝶𝞂𝝶 𝞃𝝶𝞁 𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶𝞁 𝝹𝝰𝝸 𝞃𝝶𝞁 𝝴𝝿𝝸𝝹𝝸𝝼𝝳𝞄𝝼ό𝞃𝝶𝞃ά𝞁 𝞃𝝾𝞄;
Ό𝞆𝝸, 𝝳𝝴𝝼 𝝷έ𝝺𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝼𝝰 𝝴𝝿𝝸𝞆𝝴𝝸𝞀𝝴ί έ𝝼𝝰𝞁 «ή𝞀𝞈𝝰𝞁» 𝝿𝞄𝞀𝝾𝞂𝝱έ𝞂𝞃𝝶𝞁, 𝝰𝝺𝝺ά έ𝝼𝝰𝞁 𝝴𝝿𝝰𝝲𝝲𝝴𝝺𝝻𝝰𝞃ί𝝰𝞁 𝝿𝞄𝞀𝝾𝞂𝝱έ𝞂𝞃𝝶𝞁. Η ψύχραιμη εκτίμηση κινδύνου (size-up) και η αυστηρή τήρηση των μέτρων ασφαλείας είναι τα μοναδικά εργαλεία που μπορούν να 𝝴𝝺𝝰𝞆𝝸𝞂𝞃𝝾𝝿𝝾𝝸ή𝞂𝝾𝞄𝝼 τον κίνδυνο ατυχήματος.
Όλα αυτά τα χρόνια που διδάσκω στις σχολές Πυροσβεστών, Ανθυποπυραγών και επιμόρφωσης στελεχών, επιμένω σε έναν θεμελιώδη κανόνα: 𝝨𝝴 𝝹ά𝝷𝝴 𝝴𝝿𝝸𝞆𝝴ί𝞀𝝶𝞂𝝶, 𝝰𝝿ό𝝺𝞄𝞃𝝶 𝝿𝞀𝝾𝞃𝝴𝞀𝝰𝝸ό𝞃𝝶𝞃𝝰 έ𝞆𝝴𝝸 𝝿𝞀ώ𝞃𝝰 𝝾 𝝿𝞄𝞀𝝾𝞂𝝱έ𝞂𝞃𝝶𝞁 𝝹𝝰𝝸 𝝻𝝴𝞃ά 𝝾 𝝿𝝾𝝺ί𝞃𝝶𝞁 𝝹𝝰𝝸 𝝶 𝝿𝝴𝞀𝝸𝝾𝞄𝞂ί𝝰 𝞃𝝾𝞄. Μόνο όταν ο πυροσβέστης είναι ασφαλής, έχει και ο πολίτης πραγματικές πιθανότητες να σωθεί. Αν ο διασώστης γίνει θύμα, η επιχείρηση 𝝚𝝬𝝚𝝞 𝝖𝝥𝝤𝝩𝝪𝝬𝝚𝝞!
𝝚𝝿𝝸𝞂𝞃ή𝝻𝝾𝝼𝝴𝞁 𝞂𝞃𝝰 𝞆𝝰𝞀𝞃𝝸ά 𝝶 𝝴𝝿𝝸𝞆𝝴𝝸𝞀𝝶𝞂𝝸𝝰𝝹𝝾ί 𝞂𝞃𝝾 𝝿𝝴𝝳ί𝝾;
Αναμφισβήτητα, το επάγγελμα του πυροσβέστη είναι εξόχως επικίνδυνο και ανθυγιεινό. Για τον λόγο αυτό οφείλουμε να εκπαιδεύουμε και να εξοπλίζουμε τα στελέχη μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τα τελευταία χρόνια η Πυροσβεστική Ακαδημία αναβαθμίστηκε, στην προσπάθεια να καταστεί Ανώτατο Ίδρυμα, εφάμιλλο των Πολυτεχνείων και των Πανεπιστημίων. Τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, η λυκειακή φυσική, η χημεία και άλλα συναφή μαθήματα — όταν δεν είναι απόλυτα προσαρμοσμένα στην πυροσβεστική τέχνη και επιστήμη — μπορεί να εξασφαλίζουν την ακαδημαϊκή αναγνώριση του πτυχίου, δεν εγγυώνται όμως την ασφαλή έκβαση μιας επιχείρησης μέσα στις φλόγες.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν ειλικρινά, πριν χρειαστεί να ξαναμετρηθούμε: 𝝡ή𝝿𝞈𝞁, 𝞂𝞃𝝶𝝼 𝝿𝞀𝝾𝞂𝝿ά𝝷𝝴𝝸ά 𝝻𝝰𝞁 𝝼𝝰 𝝱𝝲ά𝝺𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝿𝞄𝞀𝝾𝞂𝝱𝝴𝞂𝞃𝝸𝝹ά 𝞂𝞃𝝴𝝺έ𝞆𝝶-𝝴𝝿𝝸𝞂𝞃ή𝝻𝝾𝝼𝝴𝞁, 𝝰𝝿𝝾𝞃𝞄𝝲𝞆ά𝝼𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝼𝝰 𝝴𝝹𝝿𝝰𝝸𝝳𝝴ύ𝞂𝝾𝞄𝝻𝝴 𝝴𝝿𝝸𝞆𝝴𝝸𝞀𝝶𝞂𝝸𝝰𝝹𝝾ύ𝞁 𝝿𝞄𝞀𝝾𝞂𝝱έ𝞂𝞃𝝴𝞁;
(fb) Aristothea Lazaridis, Χημικός Μηχανικός M.Sc., Ch.E., N.J.I.T. USA – Ειδικός Σύμβουλος Υγιεινής και Ασφάλειας – Παπάγου Αττική, καθηγήτρια στις σχολές της Πυροσβεστικής Ακαδημίας
