08-11-2026, Ω/22:15′
Η δολοφονία Φύσσα δεν επιτρέπει ιστορική αμνησία.
Υπάρχει κάτι πιο ανατριχιαστικό από μια ομάδα φασιστών, που περιμένει ένα κορίτσι έξω από το σπίτι του.
Το να εμφανίζεται το κράτος και να παρουσιάζει την άνανδρη φασιστική επίθεση, σαν «επεισόδιο μεταξύ δύο ομάδων».
Το να εξισώνει τον θύτη με το θύμα και να μετατρέπει εκείνους που έτρεξαν να προστατεύσουν τη μαθήτρια, σε κατηγορούμενους. Αυτό ακριβώς καταγγέλλεται ότι συνέβη στην Πάτρα. Και δεν πρόκειται για μια ακόμη σκοτεινή είδηση, που θα ξεχαστεί μόλις αλλάξει η επικαιρότητα. Πρόκειται για μια υπόθεση που απαιτεί απαντήσεις, ευθύνες και πολιτική εγρήγορση.
Η μαθήτρια δεν ήταν τυχαία επιλογή. Είναι μέλος της ΚΝΕ, πρόεδρος δεκαπενταμελούς, εκλεγμένη εκπρόσωπος των συμμαθητών της, δραστήρια στους μαθητικούς αγώνες. Δηλαδή, ακριβώς ό,τι απεχθάνεται ο φασισμός. Ένας νέος άνθρωπος που σκέφτεται, οργανώνεται, διεκδικεί, δεν σκύβει το κεφάλι.
Οι φασίστες δεν επιτίθενται μόνο για να χτυπήσουν. Ο στόχος είναι να τρομοκρατήσουν. Θέλουν η επόμενη μαθήτρια να φοβηθεί να μιλήσει. Ο επόμενος φοιτητής να διστάσει να διαδηλώσει. Ο επόμενος εργαζόμενος να αναρωτηθεί αν αξίζει να σηκώσει το ανάστημά του. Γι αυτό, ένας από τους στόχους τους, είναι να προσπαθούν να εγκαταστήσουν τον φόβο, εκεί όπου γεννιέται η συλλογική αντίσταση.
Οργανωμένη εγκληματική βία
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, όταν η οικογένεια, οι γείτονες, μαθητές και φοιτητές έσπευσαν να προστατεύσουν την κοπέλα, οι επιτιθέμενοι στράφηκαν και εναντίον τους. Καταγγέλλεται επίσης, ότι βρέθηκαν μαχαίρια, σιδηρογροθιές και όπλο. Μιλάμε για οργανωμένη εγκληματική βία, όχι για κάποιον αυθόρμητο καβγά.
Και όμως, η πιο εξοργιστική διάσταση αφορά όσα ακολούθησαν. Τραυματισμένοι άνθρωποι, που είχαν μεταφερθεί στο νοσοκομείο, φέρονται να έδωσαν καταθέσεις για να αναγνωρίσουν τους επιτιθέμενους και στη συνέχεια βρέθηκαν αντιμέτωποι με συλλήψεις. Η αστυνομία επικαλέστηκε, σύμφωνα με την καταγγελία, εισαγγελική εντολή. Κι εδώ ακριβώς, αρχίζουν τα αμείλικτα ερωτήματα.
– Ποιος αποφάσισε να αντιμετωπιστούν οι άνθρωποι που προσέτρεξαν σε βοήθεια, σαν να συμμετείχαν σε ισότιμη συμπλοκή;
– Με ποια στοιχεία;
– Ποια ακριβώς ήταν η εισαγγελική εντολή;
– Και γιατί η επίσημη περιγραφή φέρεται να εξαφανίζει τον πολιτικό χαρακτήρα της επίθεσης;
Η φασιστική τρομοκρατία και η επικίνδυνη επιείκεια
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, οφείλουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όχι τις συνηθισμένες ανακοινώσεις περί μηδενικής ανοχής. Η μηδενική ανοχή αποδεικνύεται στην πράξη, όχι στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η υπόθεση της Πάτρας δεν γεννήθηκε σε πολιτικό κενό. Οι φασιστικές ομάδες αποθρασύνονται, όταν διαπιστώνουν ότι μπορούν να απειλούν, να οργανώνονται και να εμφανίζονται δημόσια, χωρίς αποτελεσματική αντιμετώπιση. Όταν η κρατική καταστολή εξαντλεί την αυστηρότητά της απέναντι σε εργατικές κινητοποιήσεις και μαθητικές διαμαρτυρίες, ενώ η φασιστική τρομοκρατία αντιμετωπίζεται με επικίνδυνη και προκλητική επιείκεια, δημιουργείται ένα περιβάλλον που ευνοεί τους τραμπούκους.
Η ευθύνη είναι βαθιά πολιτική.
Ο φασισμός δεν είναι κάποια ανεξήγητη αρρώστια της κοινωνίας. Είναι ιστορικά συνδεδεμένος με την υπεράσπιση της εξουσίας του κεφαλαίου, απέναντι στο οργανωμένο εργατικό κίνημα. Όταν ο λαός αγωνίζεται, οι φασιστικές συμμορίες επιχειρούν να κάνουν τη βρόμικη δουλειά, να σπάσουν την αλληλεγγύη, να τρομοκρατήσουν τους πρωτοπόρους, να στρέψουν την κοινωνική οργή εναντίον των αδύναμων. Γι’ αυτό η επίθεση σε μια μαθήτρια της ΚΝΕ, αφορά κάθε μαθητή, κάθε γονιό, κάθε εργαζόμενο. Αφορά το δικαίωμα να αγωνίζεσαι χωρίς να κινδυνεύεις να συναντήσεις μια σιδερογροθιά έξω από την πόρτα σου, απέναντι στο πρόσωπό σου.
Και δεν είναι η μοναδική καταγγελία αυτών των ημερών. Η αναφορά σε φασιστική βία μέσα σε στρατόπεδο, με καταγγελλόμενους ξυλοδαρμούς στρατευμένων, απαιτεί επίσης άμεση διερεύνηση. Κανένας χώρος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίό δράσης τραμπούκων.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν επιτρέπει ιστορική αμνησία. Η Χρυσή Αυγή δεν εμφανίστηκε ξαφνικά με το μαχαίρι. Είχαν προηγηθεί απειλές, επιθέσεις, τάγματα εφόδου, ανοχή και υποτίμηση του κινδύνου. Δεν θα περιμένουμε να ξαναγραφτεί η ίδια ιστορία με καινούργια ονόματα θυμάτων. Η απάντηση βρίσκεται στους οργανωμένους αγώνες, στα σωματεία, στους φοιτητικούς συλλόγους, στα μαθητικά συμβούλια, στις γειτονιές που δεν παραδίδονται στον φόβο.
Άμεσα, τώρα. Πριν χρειαστεί να θρηνήσουμε έναν ακόμη δολοφονημένο.
Semina Digeni
