08-08-2026, Ω/07:30′

Ένας influencer μπορεί να αμείβεται με χιλιάδες ευρώ για μία ανάρτηση.
Ένας τραγουδιστής μπορεί να κερδίζει δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για λίγες ώρες στην πίστα.
Ένας αθλητής μπορεί να αμείβεται με εκατομμύρια για να κλωτσά ή να πετά μια μπάλα.
Ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής ή ένας «μεγάλος» δημοσιογράφος μπορεί να εισπράττει δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα.
Στελέχη επιχειρήσεων, τραπεζών και πολυεθνικών αμείβονται με ποσά που για τον μέσο εργαζόμενο μοιάζουν απλησίαστα.

Και δεν είναι απαραίτητα κακό να αμείβεται κάποιος για την αξία της δουλειάς του.

Το ερώτημα είναι άλλο:
Πόσο αξίζει η ζωή εκείνου που μπαίνει στη φωτιά για να σώσει τη δική μας;
Ο πυροσβέστης δεν «πουλάει» θέαμα.
Δεν έχει εκατομμύρια followers.
Δεν σκοράρει σε γήπεδα.
Δεν εμφανίζεται σε πρωτοσέλιδα.
Μπαίνει εκεί όπου όλοι οι άλλοι προσπαθούν να φύγουν.
Μπαίνει στη φωτιά.
Στο τροχαίο.
Στο πλημμυρισμένο σπίτι.
Στο κατεστραμμένο κτίριο.
Εκεί όπου υπάρχει κίνδυνος, φόβος και θάνατος.
Και πολλές φορές το κάνει άϋπνος, νηστικός, εξαντλημένος, με εξοπλισμό που δεν ανταποκρίνεται πάντα στις απαιτήσεις, με συμβάσεις που τελειώνουν, με αβεβαιότητα για το αύριο.
Και όταν ζητήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας, αξιοπρέπεια, ασφάλεια, μόνιμη εργασία ή έναν μισθό που να ανταποκρίνεται στην ευθύνη και στον κίνδυνο, η κοινωνία συχνά θυμάται να του πει:
«Είσαι ήρωας».
Μα τι σημαίνει άραγε «ήρωας»;
Είναι ένας όμορφος χαρακτηρισμός όταν συνοδεύεται από σεβασμό.
Γίνεται όμως επικίνδυνος όταν χρησιμοποιείται για να εξωραΐσει την αδικία.

Γιατί ο πυροσβέστης δεν είναι αναλώσιμος.
Η ζωή του δεν είναι αναλώσιμη.
Δεν πρέπει να θεωρούμε φυσιολογικό ότι κάποιος πρέπει να κινδυνεύει μέχρι θανάτου, για να αποδείξει ότι αγαπά την πατρίδα, τον συνάνθρωπο ή το καθήκον του.
Και φέτος πενθήσαμε πέντε ανθρώπους.
Πέντε ανθρώπους που έφυγαν κάνοντας αυτό που είχαν επιλέξει να κάνουν: να προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των άλλων.
Άλλοι εγκλωβίστηκαν στις φλόγες.
Άλλοι χάθηκαν στην προσπάθεια της επιχείρησης.
Άλλος έχασε τη ζωή του από τις συνέπειες της έκθεσης στις συνθήκες της φωτιάς.
Και μετά ήρθαν οι σημαίες, οι ανακοινώσεις, τα στεφάνια και η λέξη που ακούμε κάθε φορά:
«Ήρωες».
Ναι. Ήρωες…
Αλλά οι ήρωες έχουν οικογένειες.
Έχουν παιδιά.
Έχουν γονείς.
Έχουν ανθρώπους που τους περιμένουν να γυρίσουν σπίτι…
Και πάνω απ’ όλα, έχουν δικαίωμα να γυρίζουν ζωντανοί !
Γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να ζητά από τον πυροσβέστη να θυσιάζει τη ζωή του και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει την εργασία του σαν μια ακόμη γραμμή στον προϋπολογισμό.
Και το ζήτημα δεν είναι μόνο ο μισθός.
Είναι η αξία που αποδίδουμε στην προσφορά.
Στον πυροσβέστη.
Στον γιατρό του δημόσιου νοσοκομείου.
Στον νοσηλευτή.
Στον εκπαιδευτικό.
Στον εργαζόμενο στην ειδική αγωγή.
Στον τραυματιοφορέα.
Στον οικοδόμο.
Στον διανομέα.
Σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται για να λειτουργεί αυτή η κοινωνία.
Μια κοινωνία δεν μπορεί να μετρά την αξία μόνο με βάση το πόσα χρήματα παράγει κάποιος.
Γιατί τότε θα φτάσουμε στο παράλογο:
Αυτός που διασκεδάζει εκατομμύρια ανθρώπους να αξίζει περισσότερο από εκείνον που τους σώζει τη ζωή.
Δεν είναι έτσι.
Ούτε ζητάμε να τιμωρηθεί κανείς επειδή αμείβεται καλά.

Ζητάμε κάτι πολύ απλούστερο:
Να μην είναι φθηνή η ζωή εκείνων που προσπαθούν να σώσουν τη δική μας.
Να έχουν ασφαλή μέσα.
Εκπαίδευση.
Προσωπικό.
Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Δίκαιες αμοιβές.
Σταθερότητα.
Και, πάνω απ’ όλα, την πραγματική προστασία που δικαιούνται.
Γιατί δεν χρειαζόμαστε άλλους νεκρούς «ήρωες».
Χρειαζόμαστε ζωντανούς πυροσβέστες.
Να επιστρέφουν το πρωί στα σπίτια τους.
Να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους.
Να τους περιμένουν οι άνθρωποί τους.
Και όταν η φωτιά σβήσει, να μην ξεχνάμε αυτούς που μπήκαν μέσα.

Γιατί μια κοινωνία κρίνεται τελικά όχι από το πόσα χρήματα δίνει σε αυτούς που «φέρνουν» χρήματα, αλλά από το πόσο σέβεται εκείνους που προσφέρουν τη ζωή τους για τους άλλους.
Θρηνήσαμε πέντε αδέρφια μας, μαχητές της φωτιάς!
Ας μην τους τιμήσουμε μόνο με σημαίες και λόγια.
Ας τους τιμήσουμε απαιτώντας μια κοινωνία στην οποία κανένας Πυροσβέστης δεν θα χρειάζεται να πεθάνει για να θυμηθούμε πόσο πολύτιμη ήταν η ζωή του !

Γιατί ο πυροσβέστης δεν είναι αναλώσιμος.
Είναι άνθρωπος.
Είναι εργαζόμενος.
Είναι επαγγελματίας.
Είναι πατέρας, μάνα, παιδί, αδερφός.
Και η ζωή του αξίζει.
Πολύ περισσότερο από μια λέξη.
Αξίζει σεβασμό.
Αξίζει ασφάλεια.
Αξίζει αξιοπρέπεια.
Αξίζει να γυρίσει σπίτι.

(fb) ΘΑΡΣΕΙΝ ΣΩΖΕΙΝ  Φίλοι Πυροσβεστικού Σώματος