20-04-2026, Ω/22:15′
Οι δισεκατομμυριούχοι της Νέας Υόρκης κατηγορούν τον νέο δήμαρχο της πόλης ότι ξεκινά ταξικό πόλεμο εναντίον τους. Ο λόγος;
Αποφάσισε να φορολογήσει τα δεύτερα σπίτια αξίας άνω των 5 εκατ. δολαρίων, με στόχο να μαζέψει 500 εκατ. τον χρόνο για να χρηματοδοτήσει κοινωνικές υπηρεσίες, όπως παιδικούς σταθμούς και προσιτή κατοικία για τους εργαζόμενους.
Ο Μαμντάνι ισχυρίζεται ότι αυτά τα ακριβά ακίνητα δεν χρησιμοποιούνται ως κατοικίες αλλά ως μέσα αποθήκευσης πλούτου από τους υπερπλούσιους που δεν μένουν καν στην πόλη.
Για τους δισεκατομμυριούχους, ωστόσο, ακόμα και ένας τέτοιος απειροελάχιστος, σε σχέση με την πραγματική τους περιουσία, φόρος εκλαμβάνεται ως «ταξικός πόλεμος».
Και πώς να μην εκλαμβάνεται αφού πρακτικά έχουν μάθει να μην πληρώνουν φόρους εδώ και πολλά χρόνια.
Το 2021 υπήρξε μια μαζική διαρροή φορολογικών δεδομένων, από την αμερικανική εφορία – γνωστή ως υπόθεση ProPublica – που αποκάλυψε τη σκανδαλώδη φορολογική ασυλία των δισεκατομμυριούχων στις ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα, μεταξύ 2014-2018, οι 25 πλουσιότεροι Αμερικάνοι κατέβαλαν σε φόρους μόλις 13,6 δισ. δολάρια, επί εισοδήματος 401 δισεκατομμυρίων δολαρίων, την ίδια περίοδο. Δηλαδή, ένας πραγματικός φορολογικός συντελεστής 3,4%…
Ειδικότερα, ο Τζεφ Μπέζος πλήρωσε φόρο 0,98% επί των εισοδημάτων του, ο Μάικλ Μπλούμεργκ, 1,3%, ο Ίλον Μασκ 3,27%, ο Γουόρεν Μπάφετ, 0,1% και ο Τζωρτζ Σόρος, 0%.
Την ίδια στιγμή, ο φόρος για τους μισθωτούς στις ΗΠΑ ξεκινά από 10% και φτάνει στο 37%.
Δηλαδή, ακόμα και ο πιο χαμηλόμισθος εργαζόμενος πληρώνει τουλάχιστον τριπλάσιο φόρο εισοδήματος από έναν δισεκατομμυριούχο.
Για αυτό ο Γουόρεν Μπάφετ, σε μια κρίση ειλικρίνειας πριν μερικά χρόνια, ομολόγησε ότι πληρώνει λιγότερο φόρο από την καθαρίστρια του γραφείου του.
Ο ταξικός πόλεμος όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι η δική του τάξη που τον κερδίζει, όπως παραδέχτηκε, αυτολεξεί.
Αλλά πώς καταφέρνουν οι δισεκατομμυριούχοι να μην πληρώνουν φόρους;
Πολύ απλά, αντί για μισθό πληρώνονται σε μετοχές, τις οποίες δεν τις πωλούν καν, αφού τότε θα πλήρωναν φόρο 20% επί των κερδών και θα μειωνόταν το ποσοστό τους στις εταιρείες τους.
Αντ’ αυτού, πάνε στις τράπεζες δανείζονται όσα ποσά θέλουν με εγγύηση τις μετοχές, σε χαμηλά επιτόκια.
Οι τράπεζες είναι παραπάνω από πρόθυμες να τους δανείσουν αφού έχουν υψηλό αξιόχρεο και φυσικά εισπράττουν κέρδη από τους τόκους.
Οι τόκοι αυτοί, ασφαλώς, είναι ως επί το πλείστον πολύ χαμηλότεροι από την ετήσια αύξηση της τιμής των μετοχών, άρα οι δισεκατομμυριούχοι όχι μόνο δεν χάνουν εισόδημα, αλλά το βλέπουν και να αυξάνεται, χρόνο με τον χρόνο.
Δείτε μόνο που έχει φτάσει η τιμή των μετοχών της Άμαζον ή της Τέσλα τα τελευταία χρόνια.
Τα δάνεια όμως θεωρούνται παθητικό και δεν φορολογούνται, ούτε αποπληρώνονται ποτέ, αλλά ανανεώνονται στο διηνεκές ή και αυξάνονται, όποτε ο εκάστοτε κροίσος θέλει να αγοράσει μία ακόμη έπαυλη στη Γαλλία.
Με αυτόν τον τρόπο οι υπερπλούσιοι χρηματοδοτούν την πολυτελή ζωή τους χωρίς να ανησυχούν για φόρους.
Το φορολογικό σύστημα είναι έτσι δομημένο ώστε να ευνοεί το κεφάλαιο και δη το πολύ μεγάλο κεφάλαιο.
Στην αντίπερα όχθη, οι μισθωτοί δεν μπορούν να κρύψουν φόρους, οι οποίοι μπορούν να φτάσουν μέχρι και το 50% (ομοσπονδιακοί και πολιτειακοί) για τους ανώτερους μισθούς.
Εξ ου και η δημοφιλής φράση στις ΗΠΑ – salaries are for losers (οι μισθοί είναι για τους αποτυχημένους).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ίδιος ο Μπέζος που δίνει στον εαυτό του ετήσιο μισθό… 81,400 δολάρια, τη στιγμή που η περιουσία του αγγίζει τα 260 δισ. δολάρια.
Το ίδιο περίπου συμβαίνει και στην Ελλάδα – ο φόρος από την πώληση μετοχών είναι 15%, ενώ ο φόρος μερισμάτων βρίσκεται στο 5% – ο δεύτερος μικρότερος στην Ευρώπη.
Οι μισθωτοί, ωστόσο, φορολογούνται μέχρι 44% στην ανώτερη κλίμακα, ενώ μαζί με τις ασφαλιστικές εισφορές, ο φόρος που πληρώνουν ξεπερνά το 50%.
Και στην Ελλάδα ο μισθός είναι για τους… αποτυχημένους.
Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; Φτάσαμε γιατί οι πλούσιοι έχουν ξεχάσει να φοβούνται τους φτωχούς.
Ε, ήρθε η ώρα να τους το ξαναθυμίσουμε.
(fb) Dimitris Tsirkas
