09-11-2025, Ω/08:50′
Ήταν φτωχό παιδί.
Ένα φτωχό παιδί που δεν κατάφερε να τελειώσει ούτε το δημοτικό.
Μέχρι τη δευτέρα πήγε.
Στη ζωή έγινε καπνεργάτης κι αργότερα μικροπωλητής.
Με το κασελάκι του πήγαινε στα λιμάνια. Μπας και ζήσει.
Οργανώθηκε στον ΕΑΜ.
Εξορίστηκε Μακρόνησο και Άη Στράτη.
Φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλός.
Βασανιστήρια και απομόνωση.
Δέκα μήνες σχεδόν της ζωής του τους πέρασε στο κελί των μελλοθανάτων.
Όταν τον ρωτούσαν αν έχει μετανιώσει για τη ζωή του εκείνος απαντούσε αρνητικά. «Τι πιο ωραίο να πεθαίνεις για ένα όραμα, για έναν όμορφο μύθο, απ’ το να ζεις συνεχώς μια χαμοζωή;
Δεκαεπτά χρονών παιδί ήμουν και καταδικασμένος σε θάνατο κι εγώ τους έγραφα».
Στο Γεντί Κουλέ, στο κελί, μαζί με τον Μανόλη Αναγνωστάκη.
Λένε πως το κοινό αυτό κελί τους ήταν τόσο μικρό και σκοτεινό που άλλαζαν θέση για να φτάσουν σε μια χαραμάδα του παραθύρου απέναντι απ’ όπου έμπαινε ο ήλιος.
Ο Χρόνης αργότερα είπε αυτό:
«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ». Ευτυχώς. Ευτυχώς που φρόντισε ο Αναγνωστάκης.
Για κάποιον λόγο, για τον συγκεκριμένο λόγο, μέσα στο μυαλό μου, που είναι αχταρμάς συναισθημάτων, τους έχω κάνει ένα.
Ένα μεγάλο.
Κάτι τεράστιο.
Αντιστασιακό.
Να ‘σαι φυλακισμένος, μελλοθάνατος και να μην το βάζεις κάτω.
Να μαθαίνεις γράμματα μέσα στο κελί, απ’ έξω οι χωροφύλακες.
Να στα μαθαίνει, σ’ εσένα του δημοτικού, που τέλειωσες μόνο τη δευτέρα τάξη, ο συγκρατούμενος σου ο γιατρός, ο ποιητής.
Αυτή κι αν ήταν και για τους δυό τους αντίσταση.
Ο Χρόνης Μίσσιος που μας υπενθύμισε…
«Ήταν πολύ σημαντικό να μπορείς να κοιτάξεις τη μάπα σου το πρωί στον καθρέφτη και να πεις, “είμαστε εντάξει ρε μάγκα, πάμε”»,
….γεννήθηκε σαν σήμερα….
Ο Μίσσιος που έμαθε γράμματα για να μπορέσει να γράψει:
«Τι είναι ο έρωτας;
Έρωτας είναι το ίπτασθαι οικειοθελώς,
το ωραιάσθαι αενάως,
το εγγίζεσθαι χαϊδευτικώς,
το ποθείν καθ’ ολοκληρίαν,
το καλλωπίζειν το χώρο,
το φαντάζεσθαι εγχρώμως,
το διαλέγεσθαι μωβ,
το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,
το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.
Γενικώς το ευ ζειν…
Το αποπλανάσθαι στην απουσία της μοναξιάς»
Ο Μίσσιος έλεγε:
«Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα»
….και λέω να τον πιστέψω.
———————————————————————–
(fb) Στέλιος Κόνδυλας
Από την φίλη μας Gianna Kouka
———————————————————————–
Υ.Γ. Βιβλία που εξέδωσε : ” Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς” (1985), ” Χαμογέλα ρε…τι σου ζητάνε” (1988), ” Τα κεραμίδια στάζουν” (1991),” Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι ” (1996), ” Ντομάτα με γεύση μπανάνας “(2001), ” Ο Χρόνης ΜΙΣΣΙΟΣ διαβάζει Χρόνη Μίσσιο”, ” 8-3 όσον 11″ (2019),
Το έργο του Μίσσιου μπορεί και αξίζει να διαβαστεί, αρκεί ο αναγνώστης να αποτιμήσει κριτικά την πορεία του και τις απόψεις του για το επαναστατικό κίνημα. Κι αν αυτό συμβεί, μπορεί να βγει κερδισμένος από τις ευαισθησίες του συγγραφέα – ανεξάρτητα από την πολιτική τους έκφραση…(Σ.Θ)
