12-10-2024, Ω/14:50′
Αθήνα 12 Οκτωβρίου 202
Σαν σήμερα, πριν από 80 ακριβώς χρόνια, Πέμπτη ήταν τότε, 12 Οκτωβρίου του 1944, περίπου στις 8 το πρωί, οι Γερμανοί κατακτητές καταθέτουν στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη για να δηλώσουν ότι τάχα δεν είχαν έρθει στη χώρα σαν εχθροί. Στη συνέχεια ανεβαίνουν στην Ακρόπολη, υποστέλλουν τη σβάστικα και εγκαταλείπουν την πρωτεύουσα.
Είναι η απελευθέρωση της Αθήνας μετά από 1.624 μέρες κατοχής.
Είναι τα φρικτότερα τρεισήμισι χρόνια που έχει ζήσει η πρωτεύουσα.
Η Βέρμαχτ, με τα φρικαλέα εγκλήματα που διέπραξε, δίκαια χαρακτηρίζεται ως ο ειδεχθέστερος στρατός που συγκροτήθηκε ποτέ στην Ευρώπη.
Η γερμανική φρικαλεότητα δεν είχε όρια, δεν ξεχώριζαν γέρους, γυναίκες και παιδιά.
Στις 1.624 μέρες κατοχής, το αντιστασιακό κίνημα που αναπτύχθηκε στην πρωτεύουσα ήταν τόσο μαζικό και δυναμικό που ακόμα και οι Γερμανοί πολλές φορές δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν.
Πολλές οι ηρωικές πράξεις αντίστασης του λαού της πρωτεύουσας, όπως πχ:
-Τον Μάρτη του 1943, ο ηρωικός λαός της Αθήνας, βγαίνει μαζικά στο δρόμο σε ένα μεγαλειώδες συλλαλητήριο και τελικά καταφέρνουν να μπουκάρουν μέσα στο υπουργείο και να κάψουν τις καταστάσεις της υποχρεωτικής εργασίας (οι δωσίλογοι που κυβερνούσαν είχαν φτιάξει λίστες με ανθρώπους που τους έστελναν στη Γερμανία για υποχρεωτική εργασία).
-22 Ιουλίου 1943, εν μέσω γερμανικής κατοχής, το ΕΑΜ καταφέρνει να οργανώσει και να κατεβάσει στους δρόμους της Αθήνας, πάνω από 400 χιλιάδες κόσμο, με το αίτημα: «να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους»!
Αποτέλεσμα;
30 διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους, 300 τραυματίστηκαν και 500 συνελήφθησαν….
(Είναι, τελικά, για γέλια-αν όχι, για κλάματα- που οι αστοιχείωτοι “δεξιοί”, για ατελείωτα χρόνια, λέγανε τους ΕΑΜίτες, ΕΑΜοβούλγαρους).
Η Αθήνα είχε ένα απ’ τα μαζικότερα αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης.
Ο απλός λαός, οι μεροκαματιάρηδες, οι δημόσιοι υπάλληλοί, οι σπουδαστές, ακόμα και οι μαθητές, ενώθηκαν με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που έμεναν 18 χρόνια μετά την καταστροφή, ακόμα σε παραπήγματα και αντιστάθηκαν με τα κορμιά και τις ζωές τους στους Γερμανούς κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους.
Το απίστευτο είναι ότι όλα αυτά ο λαός τα έκανε ξέροντας ότι θα τα πληρώσει με αίμα κι όμως, το τόλμησε, αρκετές φορές στη διάρκεια της Κατοχής.
Συνέχισε να αντιστέκεται παρά τις εις βάρος του θηριωδίες των κατακτητών, όπως συνέβηκε:
-Στο Μπλόκο της Κοκκινιάς τον Αύγουστο του 1944, που Γερμανοί και Έλληνες προδότες, εκτελούν 350 Έλληνες ενώ συλλαμβάνουν άλλους 8000 ανθρώπους.
-Στο μπλόκο της Καλογρέζας, το Μάρτη του 1944, με θύματα πάνω από 400 ανθρώπους.
-Επίσης, στα μπλόκα σε Νέα Ιωνία, Γούβα, Περιστέρι, Δάφνη, Νέο Κόσμο, Νέα Σμύρνη, Καλλιθέα, με περίπου 10.000 αιχμαλώτους, από τους οποίους, περίπου οι 2.500 στάλθηκαν στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία ενώ εκτελέστηκαν και καμιά 200αριά άνθρωποι.
Οι ιστορίες των μπλόκων είναι η απόλυτη φρίκη.
Εκτός από τα μπλόκα όμως η Αθήνα έμελλε να ζήσει και κάτι ακόμα πιο φρικτό!
Υπάρχει πιο φρικτό;
Φυσικά και υπάρχει!
Τέλη Νοέμβρη του 1943, Γερμανοί με Έλληνες προδότες, εισβάλουν σε 19 νοσοκομεία της Αθήνας και επιτίθενται στους ανάπηρους πολέμου, του μετώπου της Αλβανίας.
Βασάνισαν και σκότωσαν ανάπηρους πολέμου, τα τέρατα.
Και βέβαια, απ’ τον μακρύ κατάλογο δε θα μπορούσε να λείψει, η εμβληματικότερη στιγμή της θυσίας των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης, στην Αθήνα.
Την πρωτομαγιά του 1944, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, στήνουν στον τοίχο και εκτελούν 200 Έλληνες πατριώτες.
Η αντίσταση της Αθήνας, είναι μια από τις ηρωικότερες και συγκλονιστικότερες ιστορίες της πατρίδας μας και όλη η τιμή πάει στον αδούλωτο, απλό αθηναϊκό λαό.
Αυτή λοιπόν την ιστορία των 1.624 ημερών ηρωικής αντίστασης του λαού της Αθήνας δεν την γνωρίζουν οι περισσότεροι από τις νεότερες γενιές των Ελλήνων γιατί πολύ απλά δεν τη διδάχθηκαν στα σχολεία, τουλάχιστον στην πραγματική της διάσταση.
Θυσιάστηκε κι αυτή η σελίδα της ελληνικής ιστορίας στο βωμό της ιστορικής λήθης και της απόκρυψης γεγονότων που, κατά τους κυβερνώντες, η ανάδειξή τους θα “αναμόχλευαν τα πάθη και θα αναδείκνυαν τις κακές στιγμές της ιστορίας μας”!
Κι όμως, αυτά τα γεγονότα (ακόμα και με τις μαύρες σελίδες τους) θα έπρεπε να αναδεικνύουμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα, αφενός μεν για να παραδειγματιζόμαστε και να τιμάμε τα θετικά και αφετέρου για να καταδικάζουμε τα αρνητικά και να επαγρυπνούμε για να μη ξανασυμβούν!
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΕΑΠΣ
