24-08-2023,Ω/23:45΄
Θα ήθελα να ξεχάσω τα ζώα που δεν προλάβαμε να τα βγάλουμε από το μαντρί και κείνα βέλαζαν απελπισμένα καθώς μας πλησίαζε η φωτιά. Θα ήθελα να ξεχάσω το λυπητερό γαύγισμα του σκύλου που προέβλεπε το θάνατο δεμένος ,φύλακας, στην αυλή του σπιτιού….
Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά πάνω από τα δέντρα που δεν πρόλαβαν να πετάξουν μακριά από το παρανάλωμα του πυρός Θλιβερό να τα βλέπεις να φτερουγίζουν στον αέρα και ύστερα να φουρφουρίζουν προς τη γη σαν φθινοπωρινά φύλλα…
Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν βλέπαμε τις πυρωμένες φλόγες να μας ζώνουν από παντού.
Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις απελπισμένες εκκλήσεις των ανθρώπων κατοίκων όταν άρχισαν οι φλόγες να αγκαλιάζουν τα σπίτια τους .
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους εκείνους τους παρατηρητές που περνούσαν με τις λιμουζίνες τους μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, και εμείς φτύναμε στάχτη.
Θα ήθελα να ξεχάσω την αγωνιώδη προσπάθειά μας όταν ενεργούσαμε να φύγουμε, κόβοντας τις μάνικες και δεν ημπορούσαμε γιατί οι λιμουζίνες δημιουργούσαν κυκλοφοριακό αδιέξοδο .
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους τους αργόσχολους μάγους λάτρες του χρήματος που έπιναν καφέ την ώρα που εμείς δίναμε και την ψυχή μας για να προστατέψουμε τη ζωή.
Θα ήθελα να ξεχάσω όταν τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω τις ζωντανές τρομαγμένες φωνές των συναδέλφων στον ασύρματο.
Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή την πύρινη λαίλαπα που λαίμαργα κατάπινε τις όμορφες καταπράσινες περιοχές που κάποτε ως παιδιά παίζαμε ανέμελα.
Μα δεν θα ξεχάσω όμως εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που την τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους μεσοουράνιους τοίχους φωτιάς που μας περιζώσανε.
Δεν θα ξεχάσω τους συναδέλφους που ήρθαν από πολύ μακριά να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή, σε μια ξένη γι αυτούς πατρίδα..
Δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επέτρεψαν και επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, αντιμετωπίζοντας με αναλγησία τους εμπρησμούς ειρωνεύοντας τους Εθελοντές.
Δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα ευχαριστώ, για να μην θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα.
Δεν θα ξεχάσω ότι καταφέραμε λίγα άτομα με ένα όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο πάνω των 500 μέτρων, να σώσουμε πέντε σπίτια και αρκετά ζώα…
Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα τριγυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου;
Δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν επάνω μου ξαναδίνοντας μου το μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε από ανθρωπιά, από καλοσύνη.
Τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Δεν θα ξεχάσω να λέγομαι άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη αντί οξυγόνο;
(fb) Χρίστος Κόκκινος
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Επαναδημοσιεύθηκε όπως αυτό δημοσιεύτηκε την 19-08-2007, προσθέτοντας στον τίτλο, ως ΠΕΑΠΣ, ” ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ” το παραπάνω κείμενο, την 27-08-2023, Ω/23:40′
Αυτό έγινε επειδή λάβαμε επιστολή από το συντάκτη του κειμένου Νίκο Φιλιππόπουλο, ότι το κείμενο ήταν δικό του, στο https://realityoverdose. blogspot.com/2007/08/blog-post.html, με ημερομηνία 19-08-2007 και αφορά στην Πυρκαγιά στην Πεντέλη.
